LARREPETIT

Ahoz gora

Mikele Landa -

2018ko maiatzak 3

Nire ahizparen etxea defendatuko dut... Nire ahizparen etxea defendatuko dut, zoritxarrez ez delako kalea gure sentitzen ez dugun leku bakarra, etxea ere badelako, ohea ere badelako, bakardadeak ere badirelako, jaio ginenetik ikasi dugulako beldurra izatea dela gure statu quo-a. (Eta alertan bizitzea, prest egotea, jasotzea, irenstea, irenstea, irenstea...).

Bai, badiot biktimaren tokian jarriz; eta ez, biktima izateak ez dauka nire izaerarekin zerikusirik. Biktima izateak ez duelako niri buruz ezer esaten, ez delako nire izaeraren ezaugarri bat, mundu honetan nire izatearekin hertsiki lotuta dagoen errealitate tamalez ukaezin bat baizik. Ni biktima izateak nigan edozein jazarpen ezartzen dutenen izaera soilik deskriba dezake. Nigan jasotzen dudanak egiten nauelako biktima eta ez Nitik sortutako ezerk. Beraz ez, ez naiz lotsatzen biktima naizela esateaz, biktima garela esateaz, biktima izateak ez gaituelako ahulago, zaurgarriago egiten, txikiago bilakatzen eta ez delako bizitza «normala» izateko ahaleginarekin kontrajartzen.

Bortxatuak izan garela onartzeak ez duelako gure izaerari buruz ezer esaten, bortxatu gaituzten horiei buruz baizik.

Pairatzen dugun egoera zein den ahoz gora esatean ez gara geure buruak biktimizatzen ari. Berriro diot, gu biktima bilakatzen gaituena jazarlea delako. Punto. Bere ekintzetan dago delitua eta horren aurrean guk hartutako jarrerak —dela aktiboa, dela pasiboa— ez du egindakoaren izaera aldatzen.

Beraz bai, biktima gara eta haserre gaude. Ni behintzat amorruak janda nago, gertatu ez zaizkidanak ere nire sentitzen ditudalako halabeharrez. Horregatik, defendatuko gara gure lekukotzak, esperientziak eta bizitzak bilakatuta arma. Nahikoa galdu dugulako bidean, irentsitako guztia okatuta osa dezagun aitortzen sare bat. Izan dadila helduleku.

...mantendu gaitezen zutik.

Goizeko buletina

BERRIAren papereko edizioaren gai nagusiak biltzen ditu egunero (astelehenetan salbu). Goizean goiz iristen da zure posta elektronikora.

Albiste gehiago

 ©Malen Amenabar Larrañaga / Txakur Gorria
Itziar-Ondarroa
Hamabostaldia Mexikon

Hamabostaldia Mexikon

Kirmen Uribe

Berezko dudan baikortasun, ezen ez xalotasun, honek traizionatu egiten nau batzuetan. Gaztetan maite nuen Emil Cioran-en ezkortasun beltza, baina orain, zer esango dizuet, nahiago dut Bertrand Russell-en inkonformismo bizizalea. Uste genuen abuztuaren bukaeran gauzak hobeto egongo zirela Covid-aren kontuarekin, Europa eta Estatu Batuen arteko mugak zabalduko zituztela eta ez genuela arazorik izango New Yorkera itzultzeko. Baina ez da izan horrela.

Irakurle agurgarria:

Honaino iritsi zarenez, eskaera bat egin nahi dizugu: irakurtzen ari zaren edukia eta egunkaria babestea, konpromiso ekonomikoa hartuz. Publizitatea eta erakundeen diru-laguntzak ez dira nahikoa BERRIAren etorkizuna bermatzeko. Sarean eskaintzen dizugun edukia irakurtzen duzuen milaka irakurleek proiektuari ekarpena eginda, urrutira iritsiko ginateke.

Kazetaritza libre, ireki eta independentea egin nahi dugu euskaldunontzat. Euskaraz informatzea delako gure eginkizuna, eta zure eskubidea.Lagun gaitzazu bide horretan. Idatzi gurekin etorkizuna. Geroa zugan.

Martxelo Otamendi
BERRIAko zuzendaria

Izan zaitez BERRIAlaguna