Mundu osoko gobernu eta banku zentralek erabiltzen dituzten hainbat estrategiaren funtsean daude gaur Ekonomiako Nobel saria irabazi duten Robert Hallen (Kalifornia, 1943) eta Michael Woodforden (Massachusetts, 1955) lanak. Egonkortze makroekonomikoan, ziklo ekonomikoen fluktuazioak leunagoak izateko lanetan, biek egindako ekarpena saritu du Suediako Akademiak.
Egonkortze makroekonomikoaren helburua da ziklo ekonomikoen gorabeherak ez izatea horren muturrekoak; langabezia ez izatea gehiegizkoa, ezta inflazioa ere.
Ziklo ekonomikoak merkatuaren esku ikusezinak egonkortzen zituela pentsatzen zen, Depresio Handiak erakutsi zuen arte esku horrek ez zuela horren ondo funtzionatzen, prezioak eta soldatak ez zirela beti behar bezala doitzen egoerara, eta ekonomia harrapatuta gera zitekeela langabezia oso handiko ataka estu batean.
Orduan erakutsi zuen John Maynard Keynesek gobernuek esku hartu behar zutela merkatuan, egonkortasuna berreskuratzeko. Langabezia handi hori beheratuko zuen eskari handiagoak, eta eskaria handitzeko transferentziak egin behar ziren kontsumora, interes tasak murriztuz eta zergak murriztuz. Alderantzizkoa egin behar zen prezioek gehiegi egiten bazuten gora. Hots, zerga politika eta diru politika ziren ekonomiaren bilakaera leunerako bidea.
Baina Keynesen errezetak ez ziren baliagarriak 70eko urteetan, petrolio shocken ondoriozko langabezia eta inflazio handiko egoeretan, eta egonkortze makroekonomikorako estrategien ideia agortutzat eman zuten askok.
Eredu neokeynesiarrak
Hain zuzen, ideia horren berreraikitzen egin dute ekarpena gaurko Nobel sariek. Hallek eta Woodfordek erakutsi zuten bazeudela eta gehitu zitezkeela beste eragile batzuk, mikroekonomiaren mailakoak, egonkortze estrategietara.
Hallek eskariaren alorrean egin zuen ekarpena, azaleraziz familiek ez dituztela haien kontsumo erabakiak soilik uneko diru sarreren arabera hartzen, etorkizunerako espektatibek ere eragin dutela haien erosketetan, eta giltzarri direla etorkizunari buruzko usteak.
Woodfordek berriz, eskaintzaren alorrean, ondorioztatu zuen enpresek haien prezioak modu zurrunean ezartzen zituztela, eta beraz, esku ikusezinak ezin zituela haiek erraz doitu. Prezioen zurruntasun horrek, hain zuzen, etorkizunerako espektatibekin zerikusia zuela ikusi zuen Woodfordek, eta Hallek batera modelo oso bat eraiki zuten, neokeynesianismoaren oinarri.
Bi ekonomisten lanari esker gobernuek eta banku zentralek hobeto uler ditzakete ziklo ekonomikoak, eta egonkortze politika egokiagoak egin ditzakete, krisiak leunduz, edo burbuilak saihestuz. Eta Halli eta Woodfordi esker erakundeek badakite ere espektatibek kontsumo erabakietan eta prezio ezarpenetan garrantzia handia dutela, eta ondorioz, badakite ere gardentasuna garrantzitsua dela haien politiketan eta adierazpenetan.
