Ordutik, ELA eta LAB sindikatuek askotan salatu dutenez, sektore pribatuaren pisua gero eta handiagoa izan da Osasunbidearen barruan, eta askotariko alorretan nabaritu da. Hauek dira aipagarrienetako batzuk.
GARBIKETA
Ospitaleetako garbiketa zerbitzua izan zen pribatizatu zen lehenetako bat, 1980ko hamarkadaren bukaera aldera. Hasieran, Bideko Ama ospitaleko zerbitzua soilik adjudikatu zioten Linamar enpresari, baina pabilioi eta zentro berriak eraiki ahala, gero eta gehiago hedatu zuten eredu pribatua.Hala, sistema publikoaren barruan kontratatutako langileek erretiroa hartzean, Nafarroako Gobernuak ez zituen ordezkatu. Hasieran, 80 langilek osatzen zuten zerbitzu publikoa; gaur egun, hiru besterik ez dira. Eta denbora tarte horretan, lan deialdi publikorik ez du egin gobernuak. Beraz, arduradun politikoek sortu dute beharra, pribatizazioa era mailakatuan ezarri ahal izateko.
OSASUN GARRAIOA
1990eko hamarkadan, Nafarroako Gobernuak moldatu egin zuen anbulantzien zerbitzuari zegokion ituna. Lehendik ere, zerbitzuaren zati bat enpresa pribatuek ematen zuten, baina moldaketaren ostean, pribatizazioa ia erabatekoa izan zen. Gainera, sindikatuek salatu zutenez, zerbitzua eskualdeka banatu zuten, eta, horri esker, zenbait enpresa handi saritu egin zituzten —populazio handiko eskualdeak emanez—, txikien kaltetan.Polemika bitxiak sortu zituen egoera horrek. Izan ere, osasun garraiorako lizentzietako bat FCC multinazionalari eman zion UPNren gobernuak, baina enpresa horrek ez zuen anbulantziarik, ezta beharrezko azpiegiturarik ere. Hortaz, enpresa egokitu bitartean, gaixoak taxietan eramaten zituzten ospitalera.
ERIETXE PRIBATUAK
Nafarroako Gobernuak klinika pribatuekin sinatutako itunak aspaldikoak dira, baina azken urteetan handitu eta garestitu egin dira akordio horiek. Hiru entitaterekin sinatu dituzte itun horiek: San Migel klinikarekin, San Juan de Dios erietxearekin, eta Opus Deiren unibertsitateko klinikarekin.Funtsean, bi argudio erabili ditu UPNk, milaka gaixo erietxe pribatuetara bideratu izana justifikatzeko: batetik, sistema horrekin, Osasunbidean sortutako itxaron zerrendak murrizten direla; eta bestetik, administrazioarentzat merkeagoa dela zerbitzu horiek pribatizatzea, sare publikoan eskaintzea baino.
Datuek, baina, bestelako errealitate bat marrazten dute. Izan ere, Marta Bera kontseilaria karguan egon zen garaian, itxaron zerrendak handitu egin ziren, erietxe pribatuekin sinatutako itunak puzten ziren bitartean. Hala, 2011n, 15.965 gaixo bideratu zituzten sistema publikotik klinika pribatuetara; iaz, ordea, 38.196 izan ziren. Gastuari dagokionez, berriz, 60 milioi euro xahutu zituen gobernuak iaz itun horietan. Aurrekontuaren %7. Horrek esan nahi du azken hamarkadan laukoiztu egin dela itun horiek eragindako gastua.
ELA eta LAB sindikatuen arabera, gainera, neurri horrek bestelako albo kalte batzuk eragin ditu; besteak beste, ospitale publikoetako oheak murriztu egin dira Nafarroa osoan 1997tik gaurdaino, populazioak gora egin duen arren. Bestalde, langile kopuruan ere murrizketak aplikatu dituztenez, 7.307 ebakuntza gutxiago egin ahal izan dituzte sare publikoan.
ARTXIBOA
Gaixoen historia klinikoak, legez, bost urtez gorde behar ditu Osasunbideak, baina ordutik aitzinera, artxibo batean gordetzen ditu. Bada, Nafarroako historia klinikoen artxibo hori ez du Osasunbideak berak kudeatzen, enpresa pribatu batek baizik.1990eko hamarkadan egin zuten esku aldatze hori. Sindikatuek protesta egin zuten, erabiltzaileen pribatutasuna urratu dezakeelakoan, baina gobernuak ez zuen atzera egin, eta ordutik ez da zerbitzua berreskuratu.
