Ez gara errepikatzeaz nekatzen: gerra guztien aurka gaude, berriak, urteak irauten ari direnak eta ahaztuak ditugunak, Sudan edo Myanmar bezalakoak.
Akordio batera iristea gertu dagoenean eta aldeetako batek dena nahaspilatzen duenean lehertzen dira gerrak, klasiko bat da; horrela izan da berriki Jugoslavian, Ukrainan eta orain Iranen.
Mundu-gerren ondoren sortutako erakundeak bitartekotza egiteko eta jarduteko gaitasunaz gabetu dituzte nahita, eta orain leporatzen diete ez dutela ezertarako balio.
Gaizkiaren Ardatzari aplikatu zaizkion zigorrak Israeli eta AEBei ezarri beharko litzaizkieke orain, nazioarteko legedia berriro urratzeagatik. Moral faltsua erabiltzen da eraso batzuk edo besteak gaitzesteko edota babesteko, defendatzeko eskubidearen edo nazioarteko legezkotasunaren zuritze bera erabiliz.
Nahiz eta Iranen Erresuma Batuko eta AEBetako esku-sartzeak mende bat baino gehiagokoak izan, azkenaldian, mendebaldeko estandarrak direla eta, kanpaina bat izan da Iranek dituen defizit demokratikoak handietsiz, Aiatolengan gaitz guztien jatorria pertsonifikatzeko.
Erasoen benetako justifikazioa Iranek dauzkan baliabide energetiko ugariak dira eta haren lerrokatze geopolitikoa.
Erreakzio harrigarriak
Dagoeneko ez da harritzekoa komunikabideek interes politikoak dituzten presio ekonomiko eta sozialeko taldeei erantzutea; interesa dute gertatzen den edozein gertakariri buruz beren kontakizuna zabaltzeko.
Hasteko, inolako analisi edo kritikarik gabe, eta erabateko zigorgabetasunez, Venezuelaren aurkako erasoa eta Kubarena justifikatu dira, blokeo ekonomiko lazgarri baten ondoren, edo Palestinaren kontrako erasoa, bonbekin, egoera jasanezina izan den arte. Eragindako miseria herritarrengan ondorioak utziko dituen genozidioa da.
AEBen politika kolonialista jasanezinaren aurkako kritikarik ez dago, nahi duen lekuan eta nahi duen moduan esku hartuz, lehengai estrategiko gehienak kontrolatzen saiatzeko, eta horrela, munduko bere lidergo ekonomikoaren galera arintzeko, bere aliatuek pairatuko dituzten ondorioak kontuan hartu gabe, hala nola dolarraren debaluazioa, Kanada eta Groenlandiari egindako erasoak, NATOren gastua armetan, Ukrainan egindako trikimailuak, Txina eta Errusiarekiko harreman bitxiak eta interbentzionismoa Hispanoamerikan eta Afrikan.
Ukrainaren kasuan ez bezala, non EB eta NATO nabarmendu ziren, dela gerraren abiaraztean, dela ondorengo zigorren ezarpenean, kasu hauetan erabakia gobernu sionistarena izan da, bere babesleak lagunduta eta agian, agian baino ez, ez zuen Iranen erreakzioa espero.
Agian diogu, ez delako baztertzen gertatutakoa espero izatea, Irango petrolio-industriaren suntsipena, baina baita horren ondorio larriak eskualdeko beste petrolio estatuetan ere. Nahiz eta gerra oraintxe amaitu, denbora beharko da ekoizpena lehengoratzeko, eta ondorio ekonomiko eta sozialak urteetan luzatuko dira.
Egoera honek, arrisku ekonomiko globalaz gain, mundu-gerra ekar dezake; izan ere, Asiako herrialde batzuk, batez ere Txina, Iranen mende daude, eta haren gabezia hil ala bizikoa izan daiteke haientzat.
Herritarrok urrats bat aurrera egin behar dugu, eta beste batzuek eragiten dizkiguten egoeren aurrean axolagabe izateari utzi behar diogu. Gure sisteman, mobilizatzea eta botoa ongi aukeratzea ere esan nahi du
Europar Batasunaren zalantzek eta gutxi batzuen gaitzespenek, Espainiako Gobernuarena barne —beste batzuk gehituz joan zaizkio—, arriskuak soilik ebaluatzen dituzte hidrokarburoen menpe-menpeko ekonomia batentzat, baina oraindik ere ez dute jarrera irmorik erakutsi harremanak babesteko eta hartara ez dezaten harroputz batzuek erabaki zer dagoen ondo eta zer ez, eta ez ditzaten militarismoz beren interesak inposatu.
Egungo gatazka eragin duten liderrek ez dute motu proprio jokatzen, ekintzak pertsonifikatzen ditugu kontuan hartu gabe mantentzen dituzten korporazio ekonomikoen egileak baino ez direla.
Sionistek hamarkadetan gerrak mantendu dituzte balio estrategiko handiko eskualde bat kontrolatzeko beren energia-erreserba handiengatik. Palestinako genozidioaren eta bertako herritarren desagerraraztearen egileak izan dira lurraldeen eta uraren okupazioarekin, baita Zisjordanian, Libanon eta laster Sirian ere. Munduko edozein lekutan gatazkak eragiten dituzte Holokaustoaren aitzakian.
Eta orain? Nire kontuaz zer?
Amaieratik hasiko gara, oso gogoan dugunez 2022an sortutako egoera. Energiaren prezioaz hitz egiten da etengabe, egon daitezkeen laguntzez, nahikoak izanen ote direnetz eta martxan noiz jarriko direnetz, gure bizi-mailari ez diezaion eragin.
Honi guztiari garrantzirik kendu gabe, diru-sarrera txikiagoak dituztenek jasaten dituzten ondorioengatik, talde politiko gutxi eta herritar talde gutxi sartzen dira egoeraren zergatietan. Ez da nahikoa gerrari ezetz esatea. Urrutiko bulegoetan hartzen diren erabakiek gure etxeetan eragiten dute.
Gerra berria gaitzesten bada ere, oraindik ere ez da kondenatzen eta ez da beharrezkoa dena egiten AEBen eta haien aliatu batzuen harropuzkeria lehengoratzeko. Sostengatzen dituzten korporazio ekonomikoei komeni zaizkien kontu geoestrategikoengatik, hainbat gerratan parte hartzera behartu gaituzte, eta, ondorioz, huts egin duten estatuak sortu dira, hala nola, Afganistan, Irak, Somalia, Sudan eta abar. Guretzat aldea da haiek ez zutela eragin handirik izan gure bizimoduan.
Herritar gehienak, gure ardura ez balitz bezala, immunizatuta gaude heriotzen eta etendako bizitzen aurrean, eragiten diren ondasunen eta bizimoduen suntsipenaren aurrean. Eta ez dugu aztertu nahi, ez mobilizatu nahi, ez eta nazioarteko harremanen diseinu berri bat eztabaidatu nahi ere, hausteko korporazio ekonomikoen eta haiei laguntzen dieten estatuen nagusitasun inperialista; jakina, ez gaude prest aukerak bilatzeko eta gure gizarte-ereduan kontsumoa murrizteko.
Munduko ordena berri bat sortu behar da egoera behin betikoz hautsiko duena eta jendearen benetako arazoez arduratuko dena. Herritarrok urrats bat aurrera egin behar dugu, eta beste batzuek eragiten dizkiguten egoeren aurrean axolagabe izateari utzi behar diogu. Gure sisteman, mobilizatzea eta botoa ongi aukeratzea ere esan nahi du.
