Egunotan Korrikak gure herria zer den erakusten digu. Zuzen-zuzenean. 2.000 kilometro baino gehiagoko erakusleihoa, poliedrikoa, zoragarria eta batzuetan zaila den gure herrialde honen aurpegi guztiak erakusten dizkiguna, batzuetan goibeldu egiten gaituena, baina maitatzeari utzi ezin dioguna, hori delako, gurea.
Erakusleiho horrek onena eta ez hain ona dena erakusten digu, lurralde eta administrazioetan zatitutako Euskal Herria, landatarra eta sutsua dena eta hirikoa eta gatazkatsuagoa ere bai; duela milaka urtetik hona euskalduna dena, eta duela hamarkada edo mende gutxi batzuk euskalduna izateari utzi ziona, eta bertan gure hizkuntza berreskuratzea astiro, astiroegi, doan ametsa da. Bizitza osoa batailan daramaten borrokalari zaharrak erakusten dizkigu, eta txikienak ere erakusten dizkigu, bere gogo biziak bultzatuta korrika egingo luketenak lehertu arte, aitak espaloira aterako ez balitu. Eta noski, politikariak ere bai.
… eta parranda hau aprobetxatuz, bere liburuaz hitz egin nahi digutenak. Urrezko aukera delako jendearen laguntza popularra aprobetxatzea arazoak, kezkak, aldarrikapenak eta fobiak azaltzeko. Beste leku batzuetan ere gertatzen da, futbolean edo herriko jaietan. Batzuetan, parlamenturik errespetagarrienetan ere bai, seinoriaren bati gai-zerrendatik kanpo eta zerikusik ez duen astakeriaren batek ihes egiten dio. Ez zaio, ba, horrelakorik gertatuko jende arruntari ere? Harritu edo ez, gogaitu egiten gaitu gehiago edo gutxiago espontaneoak beti egoten direla jendetzaren artean ezkutatuta, beren loriazko minutuaren zain. Gai-zerrenda gainditu eta haien liburuaz hitz egiteko. Berriro diot: mobidaren parte da eta kiroltasunez hartu behar da.
Ez da onargarria beste batzuek 'espontaneoen' aitzakiarekin beren urruntze edo laguntza-falta ahots zakarrez justifikatzea. Herri honetan egin diren 24 Korriketako bakar batean ere edo gure hizkuntzaren aldeko ehunka manifestazioetan ikusi ez zaituztegun horiei: Ez etorri ziria sartzen!
Ez da hain onargarria, Arga ibaia Iruñetik pasatzen dela aprobetxatuta, beste batzuek espontaneoen aitzakiarekin beren urruntze edo laguntza-falta ahots zakarrez justifikatzea. Aizue, ez ba, begira. Gure herri honetan egin diren 24 Korriketako bakar batean ere ikusi ez zaituztegun horiei, ezta 45 Oinez-etako bakar batean ere, edo gure hizkuntzaren aldeko ehunka manifestazioetan: Ez etorri ziria sartzen! Eskubide osoa duzue, hori ez dizue inortxok ere ukatzen. Besteok zuen itxuragabekeriagatik barre egiteko daukagun eskubide berbera.
Nik nahiago dut gauza positiboekin geratu: ehundaka mila pertsona ateratzen ari dira egunotan errepidera eta kalera, eurena den hizkuntza baten alde. Ez dago hain adin edo gizarte-baldintza desberdinetako hainbeste herritar mugiarazten dituen adierazpenik, ezta gure hizkuntzaren defentsaren inguruan gizartean hainbesteko adostasuna sortzen duenik ere. Guztiena, hiztunena eta besteena. Izan ere, bertaratutakoen erdiak baino gehiago ez dira euskaldunak, ez dute euskara menperatzen, baina ez diote euskarari uko egiten, beraiek edo beren seme-alabek berreskuratu ahal izateko edo, besterik gabe, beraiena dela sentitzen dutelako. Erremin hauek inoiz ulertuko ez duten zerbait.
