Bada jendea mendi bat behealdetik begiratu eta harri masa izugarri bat, malda handi bat eta ahalegin fisiko zentzugabe bat besterik ikusten ez duena. Ez dut ezer haien aurka; izan ere, teorian tontor bateraino igotzeko eta ondoren berriro jaisteko ideiak ez baitirudi aisialdirako planik logikoena. Hala ere, geroz eta gehiago gara mendiko aktibitateez disfrutatzen dugunok, orain udaran bereziki nabaria izanik. Naturarekin antzinako konexioa dago, belarra edo lurra zapaldu bezain laster aktibatzen dena, ia berehala leku egokian gaudela sentiarazten diguna.
Efektu positibo honen arrazoi nagusia eskaintzen duen askatasun osoa dela esango nuke. Mendian ez dago semafororik, ezta markatutako bide bakarra ere. Bide ugari daude helburu berera iristeko, eta pertsona bakoitzak ingurunearekin nola erlazionatu aukeratzen du. Mendiak, horrela, ia adierazpen artistiko gisa funtzionatzen duten diziplina ezberdinetarako oihal zuri bihurtzen dira: xendazaletasunaren pazientzia kontenplatiboa, eskaladaren
kontzentrazio eta teknika maila altua edo trail runningaren intentsitate ia meditatiboa. Bakoitzak bere zeharkaldia marrazten du.
Mendiak lanetik deskonektatzera behartzen gaitu, baita egunero nekatzen gaituzten mekanismo ikusezinetatik ere: komunikazio gehiegikeria, mezu digitalen berehalakotasuna eta sare sozialetako etengabeko erakutsi beharra.
Mendiak transmititzen duen lasaitasuna ukaezina da. Aire freskoak hiriko kutsadurak jotako birikak garbitzen ditu, trafikoko zarata haizeak edo ibaiaren fluxuak ordezkatzen dute, eta dentsitate demografikoa asko jaisten da. Bat-batean, arnasteko lekua dago. Horrez gain, tontor batera iristean, sari bisuala ordainezina da. Ikuspegi panoramikoek gogorarazten digute zein txikia den gizakia, eta txikitasun hori gozagarria da.
Hiri geroz eta artifizialagoen aurrean, mendiak autonomia, ahalegin fisiko erreala, egokitzeko gaitasuna, presente egotea eta sinpletasuna ordezkatzen ditu. Gainera, gizartean gutxitan aurkitzen dugun balio bat du mendiak: ez du epaitzen, ezta kritikatzen ere. Berdin dio nor zaren, zure estatusa edo zure sare sozialak, guztioi berdin egiten digu harrera, errespetua, prestakuntza fisiko egokia eta erronkari aurre egiteko beharrezko ekipamendua eskatuz.
Perspektiba aldaketa hau bizitza modernoaren gainkargaren aurkako botikarik onena da. Mendiak lanetik deskonektatzera behartzen gaitu, baita egunero nekatzen gaituzten mekanismo ikusezinetatik ere: komunikazio gehiegikeria, mezu digitalen berehalakotasuna eta sare sozialetako etengabeko erakutsi beharra. Tontorrean ez da estaldurarik izaten, eta ez da beharrik ere. Algoritmoak ez du botererik meteorologiak agintzen duen lekuan.
Azkenik, mendiko aktibitate fisikoan sakonki osasungarria den zerbait dago. Bulegoko lanegun batek eragiten duen neke mentaletik ezberdina denez (suminkorra eta sedentarioa), mendiko nekea errefortzu positibo bat da. Helburudun ahalegina. Maldak igotzeak asfaltoak asebete ezin duena eragiten du. Eguna bukatutakoan hankak astunak direnean, buruak bakean atseden hartzen du, gorputzaren eta arimaren arteko oreka ia
magiko hori lortuz, eguneroko errutinan hain zaila dena. Beharbada horregatik itzultzen gara beti. Mendiak ez digulako erantzunik ematen, baina hiriak lapurtzen digun argitasuna bueltatzen digulako. Gailurrean ikusiko gara!
