Inbasioak, genozidioak eta oldarraldi militarrak salatzen ditugu. Gerrarako joera indartzen ari dela salatzen dugu. Azken manifestazioetan Israelen aurkako, AEBen aurkako, NATOren eta militarismoaren aurkako oihuak entzun ditut. Denak zuzenak, beharrezkoak; alabaina, faltan botatzen dut Putin Ukrainan egiten ari dena salatzea. Zergatik? Ez dugu ikusten Donald Trumpen eta Vladimir Putinen aliantzaren nondik norakoa? Ez dugu ikusten eskuin muturreko oldarraldien barnean gauzatzen ari dela, bata bestearekin lotuta dagoela?
Trumpek munduko edozein lekutan indarra erabiltzeko eskubidea duela baieztatzen du, eta Putinek perimetro mugatuago batean gauza bera egiteko eskubidea duela aitortzen du. Perimetro hori da tsarren eta antzinako Sobietar Batasunaren garaiko inperio errusiarraren zati bat. Hori bat dator potentzia inperialista handien arteko eragin-eremuen banaketa inplizituaren logika klasiko batekin.
2026ko urtarrilean, Trumpek Mosku eta Bielorrusiako eta Hungariako aliatuak gonbidatu zituen Bake Batzordeko kide izateko.
Trumpek nazioarteko zuzenbideari iseka egiten dio erabat, eta uste du Venezuelako edo Irango petrolio baliabideen kontrola indarrez har dezakeela, herrialde horiei eraso militarra egin ondoren. Beste kontu bat da Irangoa, Venezuelakoa ez bezala oso garestia suertatzen ari baitzaio. Putinen Errusiak, bere inguru hurbilean, gauza bera egin dezake, baldin eta horrek ez badie kalte egiten AEBek ekialdeko Europan dituzten interesei.
Ez dugu ikusten Donald Trumpen eta Vladimir Putinen aliantzaren nondik norakoa? Ez dugu ikusten eskuin muturreko oldarraldien barnean gauzatzen ari dela, bata bestearekin lotuta dagoela?
Putinek Ukrainako lurraldearen zati bat, biztanleria eta baliabide naturalak gorde edo kontrola ditzake, AEBetako enpresek Ukrainako gainerako lurraldeetan abantailak lortzen badituzte. Trumpek proposatzen duena bi potentzia inperialista harrapariren arteko akordioa da, Estatu Batuak eta Errusia, biak ala biak ados jartzen dira herriek autodeterminatzeko eta beren lurraldeen eta bertan dauden baliabide naturalen gaineko subiranotasuna gauzatzeko duten eskubidea zapaltzeko.
Lehia geopolitikoak dituzten arren, Donald Trumpek eta Vladimir Putinek jarrera ideologiko eta politiko antzekoak dituzte. Hala nola biek dute ezaugarri nagusitzat antikomunismo aitortua eta sistema kapitalistari baldintzarik gabeko laguntza ematea, eskulana eta baliabide naturalak ustiatzeko modurik basatienak barne.
Trump eta Putin nazionalistak dira, eta osatzen duten nazio nagusiaren eskubideen nagusitasuna baieztatzen dute. Trumpek supremazista zurien alde egin du, eta estatubatuarren interesak atzerriko nazioen gainetik jartzen dituela adierazi du. Putinek chauvinismo errusiar handi bat defendatzen du, eta Lenin salatzen du Ukrainaren «sorkuntzagatik» (sic) eta 1920ko hamarkadaren hasieran SESBetik bereizteko zuen eskubidea aitortzeagatik. Biek defendatzen dute, halaber, erregai fosilen ustiapen intentsiboan oinarritutako energia-politika, eta, horrela, munduko hondamendi ekologikoa larriagotzen laguntzen dute.
Arlo sozialean, LGBTQIA+ pertsonen eskubideen aurkako orientabide homofobo eta etsaietarantz egiten dute bat, kristautasunaren ikuspegi erreakzionarioak babestutako balio kontserbadoreen sustapenarekin batera.
Nazioartean, bai Trumpek eta bai Putinek indar militarraren erabilera lehenesten dute beren helburu politiko eta ekonomikoak inposatzeko, eta hori nazioarteko zuzenbidearen aurka. Orientazio horrekin batera, laguntza irmoa ematen zaio armamentu-industrien garapen azkar eta masiboari, bai eta botere militarra gero eta gehiago erabiltzeari ere. Bere kanpo-politikak, halaber, oinarritzen dira indarkeriara jotzea justifikatzeko aitzakia eztabaidagarriak edo funtsik gabeak behin eta berriz erabiltzearekin.
Konbergentzia ideologiko eta geopolitiko horietatik harago, Donald Trumpek eta Vladimir Putinek, biek ala biek, lidergoaren pertsonalizazio sendo bat lehenesten dute, nazioaren eta bere borondatearen haragitze zuzen gisa aurkeztutako buruzagi baten irudian zentratua. Bere diskurtso politikoaren oinarria erretorika bat izan ohi da, herria elite politiko, mediatiko edo ekonomikoen aurka egiten duena, interes nazionalei traizio egitea leporatuta. Testuinguru horretan, erakunde multilateralekiko eta nazioarteko zuzenbidearekiko mesfidantza nabarmena adierazten dute, beren helburu estrategikoetarako oztopo gisa ikusten direnean.
Bestalde, bere praktika politikoekin batera, etsaitasunezkotzat jotzen diren komunikabideak etengabe kritikatzen dituzte, eta instituzioen kontrabotereak saihesteko edo deslegitimatzeko komunikazio-estrategien erabilera intentsiboa egiten dute. Elementu horiek beren proiektu politikoak boterearen ikuskera oso pertsonalizatuan, inperialistan eta autoritario neofaxistan txertatzen laguntzen dute. Horregatik, harreman estuak dituzte Europako eskuin muturreko indarrekin, eta ahal duten neurrian laguntzen dituzte
Putini dagokionez, argi eta garbi dago gerrak Errusiako erregimena modu berri batean eraldatu zuela, kualitatiboki desberdina baitzen diktadura bat, non ildo ofizialetik aldentzen den adierazpen publiko oro delitu bihurtzen den, eta ekintza kolektiborako saiakera oro estatu-nazioari egindako traizio batekin parekatzen den. Putinen Errusia, nire ustez arrazoi osoz, faxismoarekin alderatzera eraman liteke.
Behetik eta azpitik abiatuta, herrien arteko elkartasuna eraiki behar da neofaxismoaren gorakadaren eta eraso inperialisten gorakadaren aurkako erresistentzia indartzeko, edozein tokitatik datozela ere.
