Itzaletan irakurtzen ari da X, zipriztin hotsa soinu-banda duela. Begirada altxatu du eguzkitako betaurrekoen gainetik, eta han ikusi du Y, igerilekuaz bestalde. Jendetzaren artean, bera da definituta enfoka dezakeen figura bakarra; jainko greziar bat oporleku arruntean. Hiru segundotik gora iraun du gurutzatu duten begiradak. Lehenak.
Irakurtzen ari da Y ere. Aisiarako hautu hori egin izana nahikoa informazio baden arren, X-k ikusi nahi du zein den Y-k duen liburuaren azala. Bat-batean, datuak, datuak, datuak nahi ditu abuztuko goiz honetan sabelaldea dantzan jarri dion ezezagunari buruz.
Turistifikazioak leku berean jarri dituen bi pertsonaren arteko begirada-trukea izan liteke anekdota huts, edo distantziatik baino funtzionatuko ez duen sedukzio-joko. Oporren pizgarri, bestela, sekula haragiztatuko ez duten istorio erromantiko batean beren burua irudikatzeko.
Gure kontraesan eta gure arrakala, asko baikara telesail erromantikoen kontsumitzaile, erreparorik gabe; pentsatu nahi ez dugunean, batez ere. Baina, behinola eleberri arrosak emakumeen ahalduntzea kamuflatzeko trikimailu izan baziren ere, gurutzatu da nahikoa begirada generoa iraultzeko.
Beti idatziko baita maitasunaz, beti irakurriko. Kontua da nor ordezkatzen duten —eta nor ez— fikzio horiek, eta zer-nolako maitasunak kontatu beharko liratekeen gaur egun. Nik amestuko dut hurrengo udan igerileku ertzean irakurriko dudan euskarazko eleberri erromantikoarekin.
