Gaur arratsaldean, plazak ohi baino biziago zirudien. Jende ugari bildu da, adin eta itxura ezberdinetakoak, bakoitza bere erritmoan baina espazio bera partekatuz. Batzuk lasai zebiltzan, euren artean berbetan, eguneroko kontuak eta kezkak partekatzen; beste batzuk, isilago, ingurura begira, mugimenduaren parte izan arren, urrun baleude bezala. Umeek, berriz, plazaren benetako jabeak ziruditen: korrika, algaraka, irribarreak eta oihuak airean nahastuz, unea besterik existituko ez balitz bezala.
Giro horretan, ekitaldiek elkarri jarraitu diote. Sokatiran, talde bakoitza bere aldera tiraka, lehia hutsa baino zerbait gehiago iradokitzen zen: bizitzaren etengabeko tirabira, aurrera egiteko nahia eta atzera eramaten gaituzten indarren arteko borroka. Malabarrak ikustean, mugimenduen zehaztasunak eta oreka perfektuak harrapatu naute; une batez, bizitzan oreka mantentzeko egiten ditugun ahalegin isil eta etengabeak etorri zaizkit gogora, askotan inork ikusten ez dituenak.
Harri jasotzaileak agertu direnean, plazako zarata baretu egin dela iruditu zait. Pisu ezberdinetako harriak altxatu dituzte, tinko eta isilik, indarra ez ezik borondatea eta erresistentzia ere agerian utziz. Harriak ez ziren harri hutsak: nire begietan, bizitzak sorbaldetan uzten dizkigun zamak irudikatzen zituzten, bakoitzak bere neurria eta bere pisua duen zama hori. Eta zamari eusteko moduak ere askotarikoak direla pentsatu dut: batzuek sendo, besteek nekez, baina denak aurrera jarraitzeko ahaleginean.
Plazaren erdian egon arren, bat-batean nire baitan piztutako ideiek bildu naute. Harri jasotzaileen ahalegin isila etorri zait gogora: pisua onartu, indarra bildu, altxatu… behin eta berriz. Eta orduan, barruko egia gordin batek zeharkatu nau: bizitzak ez du etenik. Harriak altxatzen jarraitzea besterik ez.
