Euskaltelen azken iragarkiak eguneroko tragedia bat irudikatzen du —elkarri begietara begiratzeko eta emozionalki irekitzeko dugun ezintasun kronikoa—, ondoren egoera hori malko errazeko arintasun batekin konpontzeko. Sukalde bat, aita bat, bisitan joandako alaba eta monosilaboen pisu itogarria: «Zer moduz?», «Ondo». Askorentzat tamalez ezaguna egingo den deskonexio afektibo mingarria. Espazio intimoenetan batzuetan sortzen den distantzia gaindiezin horren eszenaratzea da, non isiltasuna ez den bakearen ondorio, saihesgaitza bihurtu den hormigoizko horma batena baizik. Gidoiak, ordea, ikuslearen erredentzio azkarra bilatzen du: aitak barazki-saski bat ematen dio alabari —hitzetan jarri ezin duen maitasunaren ikur—, alabak autoa hartu eta pantailan mezu bat jaso baino lehen: «Maite zaitut, bihotza». Alabak, hunkituta, erantzuten du: «Maite zaitut, aita». Spot-a modu hunkigarrian amaitzen da: «Teknologiak batu egiten gaitu, atzo eta gaur. Zer nahi duzu biharko?».
Promozio on guztiek bezala, emozioaren jugularrera jotzen du zuzenean: ezin hobeto daki ikaragarri kostatzen zaigula aurrez aurre zaurgarri agertzea. Baina ondo kalkulatutako tranpa bat darama soinean. Bere teknologia gure ezintasun emozionala salbatzen duen behin betiko zubi gisa aurkeztea ez da garaipen bat; kapitulazio bat da. Gehien maite ditugunei begirada mantentzeak zergatik ematen digun hainbesteko izua galdetu beharrean, iragarkiak protesi digital eroso bat eskaintzen digu. Gure intimitatearen kudeaketa gailu baten esku uzten dugu, afektu-loturak siliziozko bitartekari gabe kudeatzeko konplexuegiak direla dioen ideia kezkagarria balioztatuta.
Eta kalkulatua dela diot, bai, garaian eta forman, estrategia interesatu baten aurrean gaudelako. Hiperkonexioaren kalte psikologikoei, aukerazkoa ez den bakardadearen epidemiari eta arretaren narriadurari buruzko gizarte-eztabaidaren pil-pilean gauden honetan, orain telekomunikazioen multinazional bihurtu denak pantaila saltzen digu etxeko salbabide gisa, salbatu nahi duen naufragio emozional horretan duen eragina ezkutatuta. Zinismo magistraleko narrazio-pirueta bat da: sendagai gisa saltzen digute kaltea bera. Eta jokaldi komertziala borobila da noski: lehenik gure isolamenduarekin egiten dute dirua, familiak atomizatzen dituzten kontsumo indibidualistako dinamikak sustatuz, eta gero zuntz optikoa saltzen digute irtenbide heroiko gisa. Kapitalismo afektiboa bere adierazpen gorenean: gure intimitatea kolonizatzeko, nostalgia ontziratzeko eta bere gailuek kendu diguten enpatia bera hilero fakturatzeko diseinatutako makineria.
Horrela, historiako mundurik konektatuenean bizi eta inoiz baino bakartiago sentitzearen paradoxa bizitzen amaitzen dugu.
Eskertu dezagun teknologia ozeanoak zeharkatzeko, baina inoiz ez hormigoizko harresiei eusten jarraitzeko.
Etorkizuna ez da itxaroten: pentsatu, defendatu eta eraiki egiten da. Hemen eta orain. Beraz, gaur, jasotzen ditugun mezu subliminal korporatiboei gailendu behar gatzaizkie, pilotu automatikoa desaktibatu eta gure benetako ongizatea haien ongizate ekonomikoaren interesen aurretik jarri. Gaur, mugikorreko tarifa mugagabe batek finantzatzen badigu ere, utzi telefonoa poltsikoan, itzali jakinarazpenak eta ausartu zaitez egongelako isiltasuna hausten, zure barnealdearekin konektatzen eta hau gogoratzen: «Maite zaitut» onena aurrez aurre esaten da, begiradari eutsiz, ahotsak dardara egin arren. Hori egiteko gai den gizartea da nik biharko nahi dudana, eta zuk?
