Munduko Kopako multzoen fasea ez da erraza izan orain arte Europako selekzio handientzat. 36 taldetik 48ra handitzearen ondorioz, alde handiagoak daude selekzioen artean. Abantaila eman beharko lukeen hori, ordea, gurutze bidea bihurtzen ari da selekzio askorentzat. Lehen mailako selekzioak ez diren taldeek rol pasiboa eta erreaktiboa hartzen duten bitartean, Europako selekzioek ondo landutako bloke baxuak gainditu behar izaten dituzte baloi jabetzaren bidez. Baloidun fasean erabiltzen dituzten egiturek gabeziak erakusten dituzte funtsezko jokalariak aurkitzeko orduan eta, aldi berean, gehiegizko arriskuak hartzen dituzte baloiaren balizko galeran.
Hiruko lerroa irteeran
Egungo futbolaren joerarik handienetako bat da hegal bat erabiltzea erdiko atzelari bikotearekin batera hiru jokalariko irteera egituratzeko. Alemaniaren kasuan, adibidez, eskuin hegala den Kimmich kokatzen da Tahrekin eta Schlotterbeckekin batera. Belgikak, berriz, Castagne uzten du behean, eta Kroaziak gauza bera egin zuen Gvardiolekin Ingalaterraren aurka. Beste batzuek, Ingalaterrak eta Portugalek esaterako, Anderson eta Vitinha erabiltzen dituzte, euskarriak biak. Erdiko atzelarien artean sartu edo albo batean kokatzen dira kanpoko jokalariei altuera emateko, hauek erasoko hegalekoak bihurtzen baitira. Helburua aurkariaren blokearen aurrean zenbakizko lehen nagusitasuna lortzea da. Hala ere, selekzio txikiek erantzun taktikoa aurkitu diote egitura horri. Gehien errepikatutako marrazkiak 5-4-1 eta 4-5-1 izaten ari dira, bloke ertain-baxuan ipinita. Erasoko hegalekoek zertxobait aurreratzen dute bere posizioa, uve bat osatuz erdilariekiko, barruko pase lerroak ixteko eta, aldi berean, hegaleko defentsa laguntzatik gertu egoteko.
Funtsezko jokalariak aurkitu
Selekzio gutxi erabiltzen ari dira bi jokalari zabaltasunean, pieza barruan pilatzea baita joera. Behin hiruko lerroa egituratuta, beste hegalekoa erasoko jokalaria bihurtzen da edo barruko eremuetara sartzen da, hegala bi erasoko hegalek bete dezaten. Horren adibide dira Portugalgo Nuno Mendes eta Ingalaterrako Reece-James. Nolanahi ere, Europako selekzio gehienek 3-1-3-3 antzeko egitura sortzen dute baloidun fasean, albo bakoitzean jokalari bakar bat dutela. Funtsezko jokalariak lerro artean kokatzen dira. Musiala eta Wirtz Alemaniaren kasuan, De Bruyne eta Tielemans Belgikan, eta Bellingham eta Gordon Ingalaterran. Eta horiek aurkitzea oso konplexua bihurtzen da barruko harrerak saihesteko helburua duten bi lerroen artean bakartuta daudenean. Are gehiago, aipatutako talde horietako asko krisia bizitzen ari direnean erdilari jaurtitzailearen inguruan. Adibiderik nabarmenena Alemania da, lehen Munduko Kopa baitu Kroos ez dagoenetik. Barruan pasea bilatzea selekzio askok onartzen ez duten arriskua da, aurkariaren erasoko trantsizioaren beldur direlako.
Buruz burukoa hegalean
Oro har, selekzio askori zabaltasuna falta zaie; ezinbesteko osagaia da bloke baxuei aurre egiteko. Hegaleko jokalari bakarra dagoenez, erasoko hegalekoak altu ipini behar dira jokoan eragina izaten saiatzeko. Hala ere, Alemaniari gertatu zitzaion bezala, defentsaren lerroaren eta erasoko hegalekoen arteko distantzia luzeegia izaten da batzuetan pasea bilatzeko. Altuera murrizten badute, presioa erraza da. Itxiak dauden arerioaren erasoko hegalekoek denbora dute laguntzara iristeko. Ghanaren aurka, Ingalaterrak pase luze gurutzatua erabili zuen buruz buruko egoerak bilatzeko hegalean. Baina, oro har, hegaleko espezialistak falta dira Europako taldeetan, Frantzia alde batera utzita. Koemanek aurrelari postutik hegalera mugitu zuen Malen bigarren jardunaldian, eta hori funtsezkoa izan zen Suediako bloke baxua baskulatzera behartzeko eta gainditzeko. Roberto Martinezek, bestalde, ez du ezker erreirako figura egokia aurkitzen, Nunoren presentziak hegaleko irekia eskatzen baitu. Bernardo Silva eta Joao Felix ez dira ondo egokitzen postura.
Atzerapausoa baloia galtzean
Erasoko hegalekoen posizio aurreratuak metro asko ematen ditu bizkarrean. Kontuan izanda, aipatu bezala, taldeek jokalari asko pilatzen dituztela baloiaren aurretik, kanpoko erreiak errepide egokiak bihurtzen dira selekzio txikiak kontraerasoan irten daitezen. Are gehiago, Alemaniaren kasuan bezala, hiruko defentsa lerroa oso estua baldin bada. Erdiko atzelarien banakako dueluek Europako selekzioen arrakasta defentsiboaren zati handi bat neurtuko dute.
