John Davidsonen benetako istorioa kontatzen duen I Swear ez da soilik aurten ikusi ditudan filmetatik hunkigarrienetako bat; barruan betiko geratzen diren horietakoa da. Filmak, fin eta zintzo, Davidsonen ibilbidea jasotzen du, eta gaur egun Touretteren sindromea ikusarazteko egiten duen lanari esker, askoren ispilu bihurtu da.
Movistar Plus plataformara iritsi berri den film horrek John Davidsonen benetako istorioa kontatzen du. 15 urterekin Touretteren sindromea diagnostikatu zioten. Haren bizitza ez da erraza izan. Baina, diagnostikoa jaso zuenetik berrogei urte baino gehiago igaro diren honetan, Davidsonek zoritxarra aldaketaren eragile bihurtzea lortu du. Erresilientzia horrek bultzatu zuen Kirk Jones zinemagilea haren istorioa zinemara eramatera.
Filma, formalki, ez da apurtzailea, ezta berrikuntzaren bila dabilen horietakoa ere; errealismo sozialeko zinema britainiarraren tonu xumea darabil, ia oharkabean pasatzen den estetika horietakoa. Baina agian hor dago haren edertasuna, formak ez baitu oihurik egiten, ez du arretarik eskatzen, istorioari bidea libre uzten dio. Eta erabaki horretan badago nolabaiteko zintzotasuna.
Sentsazionalismotik ihes egiten du, eta tratamendu sinplistetatik urruntzen da. Protagonistaren esperientzia ez da azaleko mailan geratzen; barrura begiratzen du, eta zaurgarritasunaren eta duintasunaren arteko hari fin horretan pausatzen da. Zailtasunak ez dira soilik pisutsuak, badira une argitsuak ere, non umoreak eta gizatasunak tokia egiten duten. Filma ez da gehiegizko dramatismoan erortzen, baina ez du errealitatea arintzen ere.
Gidoiak egitura klasikoari eusten dio, baina kasu honetan, bide ezagun horrek ez du asperdura ekartzen, baizik eta sendotasuna. Ez du harritzea helburu, protagonistak sentitzen duena ulertzea baizik.
Eta, azkenik, guztia zeharkatzen duen presentzia: Robert Aramayo. Erraza zen karikaturan erortzea, keinuetan galtzea, baina hark kontrakoa egiten du: ñabarduraz josten du pertsonaia, keinu txikietan aurkitzen du egia, eta zaurgarritasuna eta duintasuna eskutik helduta erakusten ditu. Lan itzela egiten du.
Agian filma ez da bere formagatik gogoratuko, baina bai sentiarazten duenagatik. Eta hori askoz iraunkorragoa da.
