Mike Leigh-ek 83 urte ditu, Urrezko Maskorra jaso berri du, eta Donostia Zinemaldian Tender Loving Care bere azken filma izan daitekeela esan zuen. Hala bada, zaila da bere zinemari amaiera egokiagorik irudikatzea. Izan ere, bere ibilbidean behin eta berriz landu dituen gaietara itzultzen da zuzendari britainiarra: familia, bakardadea, frustrazioa, zahartzaroa eta, batez ere, elkar zaintzeko dugun beharra.
Filmak bi lagunen istorioa kontatzen du, Amy eta Rosie, biak gizarte-langileak. Haietako baten harremana amaitzen denean, elkarrekin bizitzen hasiko dira berriro. Aldi berean, haren gurasoak ere beren bizitzako une bereziki zailean daude. Hortik abiatuta, Leigh pertsonaia gutxi batzuen egunerokoan murgiltzen da. Lanera joan, afaldu, ardoa edan, eztabaidatu, barre egin, negar egin edo, besterik gabe, elkarrekin egon. Eguneroko elkarrizketa arrunt horien bidez eraikitzen du, pixkanaka, pertsonaien arteko harremanen mapa.
Horixe baita Leigh-en bertute handienetako bat. Itxuraz apartekoa ez den horretan bizitza oso bat aurkitzen du. Ez dago bira harrigarririk, ezta drama artifizialik ere. Pertsonaiak benetako pertsonak balira bezala sentitzen ditugu, kontraesanez beteak, batzuetan maitagarriak eta besteetan jasanezinak. Aktoreen lana ere zoragarria da, filmak badu Leigh-en zineman hain berezkoa den umore britainiar lehor eta sotil hori, unerik mingarrienetan ere azaleratzen dena. Niri, dudarik gabe, gehien gustatu zaidan alderdietako bat umorearen tratamendua izan da. Ez dio dramari garrantzia kentzen; alderantziz, pertsonaiak are gizatiarrago bihurtzen ditu, eta egoera mingarrien erdian arnasa hartzeko aukera ematen digu.
Asko gustatu zait, halaber, zaintzari buruz egiten duen hausnarketa. Protagonistek beren lanbidean egunero zaintzen dituzte besteak, gizartearen ertzetan bizi diren pertsonak, baina haiek ere zainduak izateko beharra dute. Eta filmak ederki erakusten du zaintza ez dela beti keinu handi edo heroiko bat. Batzuetan, norbaiti afaria prestatzea da; entzutea, ondoan esertzea, etxeko atea irekitzea edo, besterik gabe, bakarrik ez uztea. Hortxe kokatzen du Leigh-ek maitasuna.
Horregatik, heriotzaz, galeraz eta bakardadeaz hitz egin arren, Tender Loving Care ez da film tristea bakarrik. Bizitza partekatuaren, zerbitzu publikoen eta komunitatearen aldeko aldarria ere bada. Bizitzaren amaieraz hitz egiten du, bai, baina, batez ere, beste zerbait galdetzen digu: bizirik gauden bitartean, nola zaintzen dugu elkar?
