Beti izan da gurea. Geure-geurea. Deabruarekin harreman on eta zintzoetan zebilen erretore hark euskara eskriba zaiteien phorogatu zuenetik (1643an, alegia). Betidanik geurea Joanes Leizarraga errebelde eta protestanteak 1571n bere Iesus Krist Gure Jaunaren Testamentu Berria Nafarroako Erreginari eskaini zionetik (A tresillustre Dame Ieanne d'Albret, Roine de Nauarre, Dame souueraine de Bearn &c...).
Geure-geurea. Beste guztien gainetik. Denok onartua. Den-denok. Eta ez beste baten antzera, zeinak, gaskoiengandik omen heredatuak, zisma eta guzti eragin baitzuen euskarazko akademiakideen artean.
Geure-geurea. Gure identitatearen ikurra, blasoi, bandera; galaxiako, planetako, munduko, sistemako azken izkinetan bizi eta jarduten diren askok matxinadarako enblema hartutakoa.
Baskoak gara geu k hizkia dugulako aldarri. Baskoak. Rock&rollean. Erradikalak. Esne Bideko herri zapaldu guztiek hartu zuten k erresistentzia seinale.
Izendatu beharko luke Unescok letra hori Gizadiaren Ondasuna. Immateriala? Ezta pentsatu ere. Dentsoa baita k. Trinkoa. Potentzia eta indar handikoa. Beti ahoan zein paretetan lehertzeko prest.
H izan daiteke, ordea, immateriala. Nahiz eta Euskal Herri kontinentalean hasperenduna izan, flakoa baita oso.
K. Gure hizkuntzaren, gure izaeraren, gure lurraren, gure itsasoaren muina biltzen duen letra: Euskara. Euskaldunok. Euskal Herria. Baskonia (Gasteizko saskibaloi klub eternalaz ari naiz). Kantauri. Korrika. Karrikaburu (Baztango futbolaria). Oskorri. Goenkale.
Geure lagunen eta idoloen hizkia: Ketama. Banksy. K-pop. Egia, sekula ahaztuko ez dugun Ana Isabel Garcia Llorentek, rap-eko poeta handiak, c-rekin idazten zuen bere izengoitia: Gata Cattana! Alta, amore ematen ez duten eme horietakoa izanik, izen hori ahoskatzen dugun bakoitzean, k bat marrazten da airean.
Nork, zeinek, zerk ekarri, bultzatu nau k-ren laudorio honetara? Rebbekkkkka Apodakak!
Nola?! Nor den ez dakizuela? Baskoak bazarete ere? Euskaldunak izan arren? Zertan ari zineten hilaren 20an? Zertan arituko zarete gaur? Ez esan ez izenean ez apelliduan ez k-rik ez b-rik ez duen Pedro Almodovarren azken jostailu garestiarekin ibili zaretenik preso. Barkamenik ez duzue, alajaina. Kolore aseetan ito egiten den diseinuzko memelokeria huts horretan murgildurik Alberto Gastesi eta Alex Merinoren Argi gorriak telesailaren lehengo bi atalak estreinatzen ziren ordu berean? Damutuko zarete. Penatuko. Angustiak jota larrialdietara joan beharko duzuela serio diotsuet.
Beltza. Brutala. Barrez eta sustoz hilko zaituzte gaur. Gaur bertan estreinatzen baitira hirugarren eta laugarren atalak. Thrillerra. Gizarte baten erradiografia itzela eta itzaltsua. Bide batez, gizarte hori gurea da. Guk osatutakoa. Horrexegatik, dardarizoa eta algarak sortuko dizkizue barrenetan. Ispilua. Gure buruarena. Eta ez pentsa barraketan itxuratxartzen gaituzten ispilu horiez ari naizenik. Ez, gure irudi bene-benetakoa bueltatzen digu.
Pertsonaia guztiak hain dira punta askotakoak, ze egundokoak baitira. Dialogoak ere kristorenak.
Itziar hor da, jakina. Ituño, nor bestela. Eta beste hamaika aktore fin, hamaika eta bat pertsonaia markaz fuerako egiten. Nire faboritoa? Sara Cozarrek ezin hobeto antzezten duen Rebeka Apodaka Literatura irakaslea. Moderno-modernoa. Tatuajeak, piercinga, ilajea. Janzkeraz. Hizkeraz. Antifaxista erabatekoa. Patriarkatua suntsitu nahi du. Ez da inorekin fido. Sarkastikoa, Paul ikasleak mutil lagunak utzi duela eta horretaz idatzi nahi duela dionean, Rebekak honela erantzun: «ai, ez, marikoien kontuak oso ikusita zeudek». Paul bulegotik ateratzean, zera esaten dio Apodaka andreak, «Paul, deituidak Rebeka». Ikasleak, harriduraz, Rebeka ahoskatzen du berriro. Eta maistrak ezetz, k-rekin izan behar. Derrigor. Paul gaixoa sinetsi ezinean ikusten dugu, nola ahoskatzen da egoki Rebekaren k? Laguntzeko edo, igualik ez duten hiru adibide jartzen dizkio emakume basak. Irakur itzazue arretaz, otoi: Karl Marx, Katixa Agirre eta Karla Sofia Gascon! Eta zuek ez k ez b-rik ez duen Amarga Navidad ikusten! Erremediorik ez duzue.
