Badira talde batzuk festa giroarekin zuzenean lotzen direnak, eta badira, urteek aurrera egin ahala, festa hori auzitan jartzen dutenak. Lehen multzoan sar zitekeen hasieran Kakkmaddafakka; gaur, ordea, bigarrenean ere tokia badutela esan daiteke. Norvegiako taldeak indie rock fresko eta lotsagabearekin egin zuen jauzi Europako aretoetara, baina urteek erakutsi dute haien ibilbidea poparen eta dantzaren mugetan egindako bilakaera etengabea dela. Donostian joko dute gaur iluntzean, Dabadaba aretoan.
Taldearen bihotzean Alex Vindenes dago —ahotsa eta gitarra—, eta haren ondoan anaia Pal Vindenes —gitarra eta koruak—. Haien arteko kimika izan da hasieratik proiektuaren ardatza. Alexen ahotsak badu zerbait bereizgarritik: ez da indartsua oihuka, baina, orobat, nabarmen irmoa da ñabarduretan. Pop melodia gardenak osatzen ditu, malenkonia puntu batekin. Palek, berriz, atzealdean arituta, funtsezko arnasa zabaltzen die kantuei, gitarra distiratsuen eta koruen bidez batik bat.
Baina Kakkmaddafakka ez litzateke berdina izango kolektiboa ez balitz. Jonas Nielsen baxu jotzaileak oinarri sendoa jartzen dio erritmoari; Sigurd Rasmussenek tentsioa eta askapena neurtzen ditu baterian, zuzenekoetan bereziki; eta Stian Saevigek teklatu eta perkusio osagarriekin lortu du azken urteetako soinu elektronikoa fintzea. Taldea abiarazi zutenetik, beste hainbat kide ere igaro dira, baina muina beti izan da lagunarteko proiektu bat; hala nabarmendu izan dute kideek sarritan, eta hala bistaratzen da oholtza gainekoetan ere.
Izatez, abeslariak zera aitortu zuen elkarrizketa batean: «Hasieran ez genuen pentsatzen hau hain urrun iritsiko zenik. Abestiak lagunentzat egiten genituen, eta oraindik ere hala egiten ditugu». Esaldi horrek ondo laburbiltzen du taldearen izaera: hurbiltasuna, handinahikeriarik gabe.
Dantzagari eta malenkoniatsu
2004an Bergen hirian sortu zen taldea, Norvegiako indie eszenaren erdigune betean. Lehen lanek —Down to Earth (2007), Hest (2011)— gaztaroaren eztanda islatzen zuten: gitarra zorrotzak, erritmo azkarrak eta koru kolektiboak. Taldearen zuzenekoen indarra nabarmendu zuten orduan musika kritikariek; askoren esanetan, diskoek baino hobeto funtzionatzen zuen taldeak oholtza gainean.
Denborarekin, soinu aldaketa argia izan dute. Poparen egitura klasikoak mantendu dituzte, baina disco, funk eta elektronika arrastoak gero eta nabarmenagoak dira. Pal Vindenesek azaldu izan duenez, kasik oharkabean egin dituzte doinu horietarainoko pausoak. «Guretzat naturala izan da dantzara hurbiltzea; beti gustatu izan zaigu erritmoak gorputzean sentitzea».
Azken lana, Revelation (2022), mugarri bat izan zen taldearen ibilbidean. Kritikek bi ideia nagusi jarri zituzten mahai gainean. Batetik, lanak ez duela haustura erradikalik proposatzen; bestetik, aurreko diskoen aldean ekoizpen zainduagoa eta giro landuagoa eskaintzen duela. Izan ere, sintetizadoreek eta perkusio elektronikoek pisu handiagoa dute, eta ahotsak harmoniatsuago ageri dira. «Argitasun kontrolatua» dela aipatu dute zenbait hedabidek; eta abestiak dantzagarriak direla oraindik, baina badutela malenkonia puntu bat.
Abestietako hitzak inoiz baino zuzenagoak dira 'Revelation' lanean, eta badute introspekzio arrasto bat ere, maitasunaren eta galeraren inguruko hausnarketa sotilak dakartzana
Perspektiba hori adinarekin batera etorritakoa dela uste duenik ere bada, hasierako urteetako leherketa hura bestelako tonu batez jantzita baitago orain. Inoiz baino zuzenagoak dira abestietako hitzak, eta badute introspekzio arrasto bat ere, maitasunaren eta galeraren inguruko hausnarketa sotilak dakartzana. Sixth Gear eta God Got Grace kantuek erakusten dute taldea eroso mugitzen dela pop garaikidearen eremuan. Baina hitzen atzean bada bestelako tonu bat ere: maitasunaren eta zalantzaren inguruko gogoeta. Rasmussenek behin esan zuen moduan, «erritmo azkar batek ere tristura txiki bat gorde dezake barruan».
Kakkmaddafakka taldeak erakutsi du alaitasuna lan egiteko modu bat dela, mundua irakurtzeko era bat. Pop eta indie eszenan lehia handia dago gaur egun, eta askok galdetzen dute non kokatzen ote den Norvegiako taldea mapa horretan. Ematen du ez dutela modaren atzetik itsu-itsuan jo nahi; aitzitik, bere ibilbidean eraikitako unibertsoa sendotu nahi dute. Eta, beharbada, horixe da taldearen indargune handiena: koherentzia. Kritikariek eztabaidatu dezakete disko hau edo hura ote den ausartagoa, baina badirudi ados daudela puntu batean: Kakkmaddafakkak badaki zer den eta zer eskaini nahi duen. Gaur iluntzean Dabadaban ikusiko da hori guztia. Festa, bai, baina baita festa horren atzean dagoen ibilbide luzea ere.
