Gerrak Ekialde Hurbila kolpatzen duen bitartean, Txinaren jarrera isilak arreta piztu du. Igandean, Txinako Atzerri ministro Wang Yik AEBek eta Israelek Irani egindako erasoaren inguruan adierazpen gogorrak egitea saihestu zuen; adituak, berriz, Ameriketako Estatu Batuak kritikatzeko aukera paregabe hori zergatik ez duen baliatu argitzen saiatzen ari dira. Badirudi Pekinen kalkulu estrategikoa Iran eta Golkoa baino haratago doala, eta epe luzeko helburuetan oinarritzen dela.
Pekingo Herriaren Areto Handian egiten diren urteko topaketa politiko nagusienetako bateko prentsaurrekoan, Wangek ohiko aipamenak egin zituen; Irango eta Golkoko herrialdeen subiranotasuna, segurtasuna eta lurralde-osotasuna errespetatzeko eskatu zuen. Mendebaldeko potentzia askok ez bezala, krisia nazioarteko zuzenbidearen urraketa gisa aurkeztu zuen.
Oraingoz, Pekinek ez du, ez parte-hartze militarra ez politikoa iradoki, baina hori ez da harritzekoa, Txinak tradizionalki defendatu duen eskurik ez hartzeko printzipioarekin bat baitator. Antzeko jarrera izan zuen iazko ekainean ere, AEBek Irango instalazio nuklearren aurka egindako erasoen ondoren piztu zen krisialdian. Oraingo gatazkaren hedadura zabalagoa bada ere, erreakzioa antzekoa izan da: adierazpen diplomatikoetara mugatu da.
Txinaren erantzun sendoagoa espero zuten askok ekonomikoki eta politikoki bazkide duen Iran babesteko. Txinak eskualdean dituen interes ekonomikoak esanguratsuak dira. Txinak inportatzen duen petrolio gordinaren%13 Irandik dator, eta ia %45 Iranek blokeatua duen Ormuzeko itsasartea zeharkatuz bereganatzen du. Horrez gain, Pekinek apustu politikoa egin du Teheranen alde: lankidetza estrategikoak sinatzeaz gain, herrialdea BRICS eta antzeko nazioarteko erakundeetan parte hartzera gonbidatu ere egin du. Hala ere, Pekinek rol aktiboagoa jokatuko zuela espero zutenek Txina bestelako aktore bat dela ahaztu dute. Pekinentzat, beste herrialdeetan muturra ez sartzea ez da ahultasunaren seinale; aitzitik, kontzienteki hartutako estrategia baten parte da.
Adituak Txinaren kalkulu estrategikoa argitzen saiatzen ari dira. Ekintzak mezuetara mugatzen direnez, aukeratutako hitzak bihurtzen dira neurtzeko tresna nagusi. Atzerri Ministerioaren prentsaurrekoetan edota atzerriko buruzagiekin izandako deien adierazpenetan, Txinak erabilitako hizkera oso neurtua izan da. Washington kritikatzeko aukera paregabea izan arren, harritzekoa da gutxitan seinalatu izana AEBak zuzenean edo «kondenatu» hitza nekez aurkitzea.
Mezu apal horrek Txina Ameriketako Estatu Batuak «seduzitzen» edo, gutxienez, Trump haserretzea saihesten saiatzen ari dela iradokitzen du. AEBetako presidenteak apirilean Txina bisitatzea aurreikusten denez, litekeena da Pekinek Washington askorik probokatu nahi ez izatea. Izan ere, jarrera neurtuak negoziaziorako tartea zabaltzen lagundu dezake, Txinak bere interesak —batez ere Taiwanen auzian— mahai gainean jartzeko aukera izan dezan.
Mezu apal horrek Txina Ameriketako Estatu Batuak «seduzitzen», edo, gutxienez, Trump haserretzea saihesten saiatzen ari dela iradokitzen du. AEBetako presidenteak apirilean Txina bisitatzea aurreikusten denez, litekeena da Pekinek Washington askorik probokatu nahi ez izatea.
Bestalde, Pekinek bere burua nazioartean eragile egonkor eta arduratsu gisa aurkeztu nahi izatea ere litekeena da. Hizkera oldarkorra saihestuta, Txinak irudi jakin bat eraiki nahi du, nazioarteko zuzenbidea eta arauak defendatzen dituen potentzia batena, alegia. Mezua bereziki Hego Globalarentzat litzateke, gero eta herrialde gehiagok Pekin eredu gisa ikusten baitute. Txinaren begietan, nazioarteko sisteman, Mendebaldearen garai bateko lidergoa ahultzen ari da, eta une egokia du hutsune hori betetzen saiatzeko.
Horrek ez du esan nahi berehalako beharrak alde batera uzten dituenik. Txinak Teheranekin isilpean negoziazioak abiatu dituela diote hainbat iturrik, Ormuzeko itsasartean Txinarekin lotutako petrolio-ontziek igarobide segurua izan dezaten. Egungo beharrei erantzuten badie ere, Pekinek begirada biharamunean jarria du, bai Ameriketako Estatu Batuengandik kontzesioak lortzeko, bai nazioartean potentzia egonkor baten irudia sendotzeko. Bata edo bestea (edo biak) izan, Txinak argi utzi du ez diola soilik Irani begiratzen, etorkizun zabalago bati baizik.
