Autogileei ez ezik, autoentzat eta beste ibilgailuentzat osagaiak egiten dituzten industriei ere eragiten die Txinako konpainien lehiak. Kaltetuen artean dago Michelin, ikusten ari baita Txinan egindako pneumatiko merkeagoek merkatua kentzen diotela, baita Europan ere. Gauzak horrela, oharra egin du Cesar Moñux Espainiako eta Portugalgo Michelineko presidenteak: «Lantegi bakar batek ez du bere etorkizuna bermatuta hamar urte barru».
Frantziako autogileen salmentak %4,4 gutxitu ziren iaz eta %20 azken lau urteetan, eta ekoizpena gutxituz eta lantegiak itxiz erantzun du enpresak. Iaz lantegi bana itxi zuen Choleten (Frantzia) eta Gweneden (Vannes, Bretainia), eta 1.300 langile utzi zituen lanik gabe. Aurten, berriz, iragarri du 2028rako itxiko duela Tuscaloosako planta (Alabama, AEBak) eta 1.500 langile kaleratuko dituela bulegoetan.
Michelin Euskal Herriko autoen osagaien arloko enpresa handienen artean dago, 3.300 langile baititu Gasteizen eta beste 500 Lasarten (Gipuzkoa). Lehenengoan ibilgailu industrial handietarako pneumatikoak egiten dituzte, baina baita auto arruntentzat ere; bigarrenean, berriz, motorrentzako pneumatikoak.
Hain zuzen, Gasteizen mintzatu da Moñux, Foro Capitalen. Han, goretsi egin du Arabako hiriburuko lantegia, haren esanetan, «munduko top 3an» dagoelako. Baina, aldi berean, lantegiari eustea «erronka bat» dela ziurtatu du. Are gehiago, aldarrikatu du ezin duela bermatu hamar urtetik harago bere menpeko lantegi guztiak irekita egongo direnik. «Oso gogorra da horrela esatea, baina hori esaten digu patroiak bisitan datorrenean». Aranda de Dueron eta Valladoliden (Gaztela, Espainia) ere plantak ditu Michelinek.
Absentismoaz kexu
Lantegien geroa ziurtatzerik ez duela onartu arren, Moñuxek dei egin die Michelinen lan egiten dutenei «arduraz» jokatzeko, «hurrengo belaunaldiak ere konpainian jarraitu ahal izan dezan».
Ardura hori zertan datzan ez du azaldu, baina uler daiteke «absentismoa» murriztea dagoela horien artean, ziurtatu baitu bere kontrolpeko lantegietan bikoiztu egin dela azken hamar urteetan. Aitortu du lanera joaten ez diren guztiek ez dutela «iruzur» egiten, eta langileen gaixotasunak eta baimenak ere badaudela kopuru horietan —kasu gehien-gehienak direla diote sindikatuek—, baina gaiari «seriotasunez» heldu behar zaiola aldarrikatu du.
