URSSA eta EGA fabriketan gertatutakoak agerian utzi du administrazioek eta segurtasun indarrek etxegabeei eta migrazioari ematen dieten erantzunaren norabidea: kontrola, jazarpena eta irtenbide duinik eza. Polizia operazio erraldoi baten bidez dozenaka pertsona identifikatu dituzte, dokumentazioa kendu diete zenbaiti eta beldur giroa hedatu dute, baina inork ez du oraindik azaldu zer alternatiba eskainiko dieten bertan bizi diren pertsonei.
Lekukotzek erakusten dute eraikin abandonatuetan bizi direnek ez dutela beste aukerarik. Pobrezian eta muturreko bazterketa egoeran dauden pertsonak dira —gehienak migratzaileak, eta batzuk erregularizazio prozesuan—, eta kale gorrian, arratoien artean eta oinarrizko zerbitzurik gabe bizitzera behartu dituzte erakundeek. Batzuek urteak daramatzate egoera horretan. Gizarte Zerbitzuetako langileek salatutako «etengabeko jazarpena» ere larria da oso: identifikazioak, goizaldeko miaketak edota dokumentuak kentzeak pertsona horien egunerokoa baldintzatzen dute, etengabeko mehatxu baten pean biziaraztera behartuz. Eta, horrek, berez, erakusten du instituzioen porrota eta utzikeria.
Abandonatutako fabriketan bizi diren pertsonen auziak galdera asko sorrarazten ditu, baina nagusiena zera da: zer asmo du instituzio batek pertsona batzuk arratoien artean bizi direla jakinik, irtenbide duinik eskaini ez, eta Polizia haiek jazartzera bidaltzearekin? Herenegun, Errekaleor Bizirik proiektuaren aldeko eragileek Vox alderdiaren diskurtsoa bere egitea leporatu zieten instituzioei, eta, gaur, fabriketako bizilagunek migranteen eta etxegabeen kriminalizazioa salatu dute. Biek ala biek bete-betean asmatu dute.
