Joan den ekainaren 24an Venezuelako iparraldea astindu zuten lurrikaretatik ia bi aste igaro dira. Hondamendi horrek giza eta gizarte mailako ondorio larriak eragin zituen. Azken datuen arabera, hiru mila pertsona baino gehiago hil dira, hamasei mila baino gehiago zauritu, eta milaka familiak etxebizitza, bizimodua edo segurtasuna ematen zien eguneroko ingurunea galdu dute.
Zenbakiek hondamendiaren tamaina ulertzen laguntzen dute, baina ez dute errealitate osoa erakusten. Zenbaki bakoitzaren atzean eten den bizitza bat, hautsitako familia bat, hondakin bihurtutako etxe bat eta beldurraren, doluaren eta ziurgabetasunaren artean berriro aurrera egiten saiatzen den komunitate bat daude. Aurpegiek eta lekukotasunek hurbiltzen gaituzte benetan Venezuelako familien sufrimendura.
Horren adibide da Migdalia Carrosen testigantza. Chacaon bizi zen eraikinaren hondakinen azpitik bizirik atera zuten. Lurrikarak iraun zuen 39 segundoak bizirik gainditu zituen arren, aita galdu zuen eraikina erori zenean. Istorio horrek hondamendi askoren paradoxa islatzen du: bizirik jarraitzearen poza eta galeraren min konponezina.
Minaz gain, hainbat herrialdetatik iritsitako elkartasuna ere aitortu behar da. Erreskate taldeak, osasun profesionalak eta laguntza humanitarioa bidali dira. Horiekin batera, tokian bertan lanean ari diren erakundeen jarduna ere funtsezkoa izaten ari da; horien artean, Venezuelako Caritas bereziki nabarmendu behar da, kaltetutako komunitateekin duen gertutasunagatik.
Komunikabideen arreta urritzen denean hasten da etaparik luzeena: etxebizitzak berreraikitzea, bizimoduak berreskuratzea, doluan bidelagun izatea eta egoera ahulenean geratu diren pertsonak babestea
Larrialdi baten lehen egunetan lehentasuna pertsonak erreskatatzea, zaurituak artatzea eta oinarrizko beharrak bermatzea izaten da. Baina komunikabideen arreta urritzen denean hasten da etaparik luzeena: etxebizitzak berreraikitzea, bizimoduak berreskuratzea, doluan bidelagun izatea eta egoera ahulenean geratu diren pertsonak babestea. Informazioaren oihartzuna isiltzen denean ere, bizitzari eusten jarraitzea beharrezkoa izaten da.
Frantzisko aita santuak gogorarazten duen bezala, «ongia, maitasuna, justizia eta elkartasuna ez dira behin betiko lortzen; egunero irabazi behar dira». Horregatik, Gipuzkoako Caritasen Nazioarteko Lankidetza arloak Venezuelako lurrikarak kalte egindako pertsonen aldeko larrialdi-kanpaina martxan mantentzen du. Konpromiso hori justizia globalaren eta ondasunen kristau-komunioaren adierazpena da, elkartasuna unean uneko erantzun hutsa baino askoz gehiago dela ulertzen duelako.
Caritas erakunde ahizpen eta tokian tokiko Elizen bidez aritzen da, haien ezagutza eta komunitateekin duten gertutasuna aitortuz. Kristau elkartasuna ez baita hondamendiaren berehalako erantzunera mugatzen: prozesuak sostengatzea, komunitateak laguntzea eta bizitza guztiak gure erantzukizun komunaren parte direla sinisten du.
2025ean, Gipuzkoako Caritasek 600.000 euro baino gehiago bideratu zituen nazioarteko lankidetzako proiektuetara, munduko bederatzi herrialde desberdinetan. Proiektu horien bidez, elikadura-segurtasuna, hezkuntza, emakumeen sustapena eta tokiko komunitateen sendotzea babestu ziren.
Venezuelarekiko elkartasunak indarra ez galtzea esan nahi du berreraikuntzak irauten duen bitartean ere gertuan jarraitzea. Izan ere, babes keinu bakoitza ia dena galdu duten pertsonentzat itxaropen bihur daiteke. Herri senide baten sufrimenduaren aurrean, distantziak ez baitu inoiz axolagabekeriarako aitzakia izan behar.
