Sabino Ormazabalekin topo egin nuen azkenekoz Donostiako Antigua auzoan, Txillardegiren omenezko urteroko ekitaldian. Ondo zegoen, inoiz abandonatzen ez zuen dotorezia harekin eta berehalako elkarrizketara gonbidatzen zuen aurpegi atseginarekin. Bere begirada baketsuarekin gurutzatzen zen edonor nortasun malgugarri bat igartzeko errakuntzan eror zitekeen. Inondik inora ere ez. Hurbiltasun haren pean, bizitza trinkoa aurkitzen zenuen, atributuz betea. Sabinoren adeitasuna bere helburuetan erradikaltasun substantiboa eta bere ekintzan koherentzia hautsezina hartzen zituen forma zen.
Uste sendoen barne-eskema horrek egin zuen aurrez aurre talka Garzon epailearengan gorpuztutako Espainiako Estatuaren aparatuarekin. 18/98 bezalako makroprozesuetan Estatuaren estrategia disidentziaren mugak penalki zabaltzea zen, hau da, ETA elikatu zezakeen euskal ekosistema osoa itotzea. Logika judizial horretan, desobedientzia zibila, intsumisioa, indarkeria-eza aktiboa, borroka ekologikoa... gatazka elikatzen zuen substratu ideologiko gisa katalogatzen ziren, erauzi beharreko substratu domestikaezina.
Horretarako, Estatuaren makineriak ondo bereizten zituen bakezaletasunaren bizitzari eta indarkeria-ezari egindako dei abstraktuak —diskurtso orokorrak eta unibertsalak, kaltegarriak ez direnak, boterea eta menderatzea bidegabeki gauzatzeko baldintza zehatzak ukatzen dituztelako— eta Sabinoren indarkeria-eza, azken hori errealitate historiko jakin bati aurre egin eta herri baten sojuzgatzearen bidegabekeriaren aurrean isilik egoteari uko egiten diona.
Estatuaren makineriak ondo bereizten zituen bakezaletasunari egindako dei abstraktuak —diskurtso orokorrak eta unibertsalak, kaltegarriak ez direnak— eta Sabinoren indarkeria-eza, azken hori bidegabekeriaren aurrean isilik egoteari uko egiten diona
Gauza bera gertatzen zen ekologiaz zuen ikuskerarekin. Erredukzionismo nabarmena litzateke haren ibilbidea natura zaintzeko edo ekologismo kosmopolita defendatzeko dei hutsarekin nahastea. Sabinoren ustez, babestu beharreko lurra herri baten lurzoru materiala da, zapaldutako komunitatearekin batera ulertu beharrekoa. Ikuspegi ekologikoa, beraz, ez da ulertzen euskal gizartearen askapenerako borrokan txertatu gabe.
Printzipioen artikulazio hori GAIren (Gazteria Abertzale Iraultzailearen) eta hirurogeita hamarreko hamarkadako lehenengo Batzorde Antinuklearren asanblearismoaren lehen gazte garaiko atxikipenetik sortu zen. Egun hauetako gaizki-ulerturik handiena Sabinoren figura asimilatzea litzateke, indarkeria-eza, ekologia, edota bakezaletasunaren euskal matrizea ahazten dituzten hainbat elkartasun-adierazpenekin. Ulertzen zuen ez dagoela egiazko emantzipaziorik borroka horietan, baldin eta, adibidez, ingurumenaren eta lurraren defentsa bertan bizi den gizartearen eskubide kolektiboetatik bereizten bada.
Kokapen berezi horrek balio bereizia eman zion Euskal Herrian bertan. Erakunde armatuaren eta Estatuaren arteko aurrez aurreko talkaren logikek markatutako garai batean, Sabinok indarkeria-eza aktiboa lehen mailako eraikuntza politikorako tresna gisa hartu zuen, ezker abertzaleko diskurtso hegemonikoaren aurrean. Erresistentzia baketsuak askapen nazionala ez ahultzeaz gain, zilegitasun zibil menderaezina ematen ziola ulertu baitzuen. Baina horrek eztabaida deserosoa sortzen zuen haren ingurune politikoko abangoardientzat, eta ez zen egundo gauzatu.
Sabinok suntsitzen du mitoa, formaren moderazioak sakonean amore ematea dakarrela. Anti-Musil bat izan zen: atributu beteak zituen gizona, erradikala bere helburuetan, komunitarioa bere metodoetan. Espainiako sistema juridikoan, beste sistema batzuetan ez bezala (anglo-saxoian, adibidez), instrukzio-faseak garrantzi handia hartzen du kausa batean. Garzonen logika judizialak 18/98 instrukzioan zehar zerbait adierazten badigu, zera adierazten digu: Espainiako Estatuak ezin ditu bereizi, gertakarien bidetik, indarkeriarik gabeko ekintzak eta Estatuaren beraren indarkeria imitatzea aukeratzen dutenenak. Auzi ironiko horretan ez da gutxi izan Sabinok erakutsi diguna.
