Jon Miranderen (1925-1972) memoria lantzen da bere sortzearen ehungarren urteburuaren karietara. Ez ote gabiltza gizonaren ideologia eta diskurtsoak zuritzen? Eskuin muturreko ideia-printzez zipriztindu bere abertzaletasun biolentoak erakartzen gaitu oraino? Entzun berri dut faxista-anarkista zela... gaur egun libertarianoa deituko genukeen, Elon Musk eta Silikon haraneko miliardun askoren ildotik.
Ez ote gara masokistak Andimari igortzen zizkion gutunak eta bertan, X sailkatuko genituzkeen perpausak leituz ilustratzeko? Emazteak «aluduntzat» zeuzkan —definizio polita, ezta?—, bere «nazi-anaiak» agurtzen zituen «Heil Hitler» pür batekin, «pito barabillak makaltzen» zitzaizkion Pariseko putetara zihoanean, eta, halako nazionalismo pornografiko batez, bere «euskal segai jatorra frantses alu usteletan» isurtzeaz harro zen. Adibideak biderkatzen ahalko genituzke.
Gizarte berezia gara: gure artean, anitzez gutxiagorengatik baztertu, gaizki tratatu eta kanporatutako sortzaileak badira, baina haren faxismo ausartak ilusiturik agian, Miranderekiko halako begirune amultsu batek garamatza.
