Charles Taylorrek zioen gutxienez bi nazio dituzten espazioetan maiz gertatzen dela neurotikoen aliantza deiturikoa: alde bateko ametsak bestearen amesgaizto bihurtzen dira, eta alderantziz.
Uste dut antzeko egoera batera iristeko arriskua dugula euskararen egoeraren inguruko kezka, angustia eta eztabaidekin: batzuek azeleratzea nahi dute; beste batzuek, berriz, bere egungo errealitatea onartzea.
Oldarraldia CCOO bultzatzen ari dela dioten informazioak, nire ustez, desbideratuak eta lekuz kanpokoak dira. Ez dut zalantzarik egon daitekeela oinarri batean dagoen korronte bat, sektore soziopolitiko jakin batzuetan eta epailetzaren zati batean presente dagoena, bere garaian euskalduntzearen inguruan sortu zen adostasuna zalantzan jartzen duena. Baliteke lanpostuetarako sarbidean hartu diren neurri batzuk neurrigabeak izatea ere. Hori guztia eztabaidagarria da. Baina protagonistetako asko ezagutzen ditudanez, baieztatu dezaket sehaska kulunkatzen duen eskua ez dagoela CCOOn, eta, noski, ezta seinalatzen ari direnengan ere.
Nire aldetik, zalantza asko ditut gai hau sektore euskaltzale batzuetatik nola planteatzen ari den ere, adibidez, Kontseiluak, zeinen jendea ezagutzen eta estimatzen baitut. Kontuak hain errazak balira, aspaldi konponduta egongo lirateke. Sisifok asko zekien horretaz.
Edozelan ere, ez dut uste ezinezkoa denik mahai baten bueltan esertzea, argudioak azaltzea, neurriak proposatzea eta akordioetara iristea, baita desadostasunetara ere. Baina bere burua soilik biktimatzat hartzen duenak —eta ez biktimario, zuzenean edo zeharka— nekez lagunduko du bideratzen eztabaida bat, zeinak nahitaez uztartu behar baititu posible dena eta desiratzen dena.
Ezagutzen nautenek badakite gutxienez bi hamarkada luzez ohartarazi dudala etortzen ari zen errealitate honetaz. Benetan harrigarria da zenbat pertsonak ezagutzen ditugun egoera horietako asko, eta hala ere ezkutatu egiten ditugun, familiako sekretu ukiezin bat balira bezala.
Nire aldetik, mahai horren alde egiten dut eta solaskideei dei egiten diet. Ez da beharrezkoa elkar maitatzea urrats hori emateko; nahikoa da esateko zerbait garrantzitsua izatea.
Eta, noski, onartezina iruditzen zait arduragabekeria instituzionala: egoera hauek bideratu beharko lituzketen erakundeak eta alderdiak kanpoan geratzea, ezer gertatuko ez balitz bezala eta ezerk interpelatuko ez balitu bezala. Beste askotan bezala, esku-hartze instituzionalik ez dagoenean, inpunitate guneak zabaltzen hasten dira. Arnas egun baterako ordua heldu da! Hau badago gure esku!
