Euskara «lan-eskubideentzako mehatxu» dela entzuteak tristura eta kezka eragiten ditu.
Tristura, mendeetan zehar jazarpena eta debekuak jasan arren bizirik iraun duen hizkuntza bati buruz ari garelako. Eta kezka, halako diskurtsoek, bizikidetzari lagundu beharrean, mesfidantza eta talka sustatzen dituztelako.
Euskarak ez du baztertzen; barneratu egiten du. Ez du eskubiderik kentzen; gehitu egiten ditu. Pertsona askori beren hizkuntzan bizitzeko, lan egiteko eta harremanak izateko aukera ematen die. Noiztik bihurtu da hizkuntza-eskubideak bermatzea arazo?
Eztabaida zilegia da hizkuntza-eskakizunak nola aplikatu, baina ez da zilegi euskararen balioa zalantzan jartzea edo oztopo gisa aurkeztea. Horrek ez du gizarte hobea eraikitzen; zatitu egiten du.
Euskara zaintzea aniztasuna, historia eta elkarrekiko errespetua zaintzea da. Eta hori ez litzateke inoiz mehatxutzat hartu behar.
