27 urte daramatzat garraio publikoan lanean. Lerro hauek tristuraz idazten ditut. Izan ere, 2025eko otsailetik abendura bitartean bizi izandakoa ez da lan gatazka huts bat izan; gertatu denak zauri sakona eragin du maila kolektiboan, baita maila pertsonalean ere.
Moventis TCCko greba indartsu, garbi eta aho batez hasi zen. Batzordeko sindikatu guztiok bat eginik. Argi genuen ez ginela soldatengatik edo lanaldiengatik bakarrik borrokatzen, baizik eta duintasunagatik, bizitza higatuko ez diguten lan baldintzengatik, errespetuagatik.
Eta hilabete luzeak iritsi ziren. Talka uneak, ideologia kontrajarriak, benetako tentsioak. Baina gauza guztien gainetik, zera nagusitzen zen beti: elkarrekin joan beharra.
Batasun horrek, askotan, adostasun deserosoak onartzea ekarri zuen. Baina hala egin genuen helburuak merezi zuela uste genuelako. Eta batasuna hautsi egin zen.
Eta horrekin batera, zerbait hautsi zen nire barruan. Ez da frustrazio sindikala bakarrik. Giza mina da. Min ematen du sentitzeak partekatutako lan guztiak ez duela ezertarako balio izan. Eta horrela sentitzen naiz: hautsia, ez borrokatu izateagatik, sinisteagatik baizik.
Esaten digute ezin zela beste ezer egin. Hori hartu, edo deus ez. Erantzukizun egintza bat zela. Eta kontakizun hori, faltsua izateaz gain, guztiz iraingarria da. Erabakitzea merezi zuen plantilla antolatu bat zegoen. Eta aukera hori kendu ziguten.
Behetik sortutako greba bat hautsi zen. Langileen agindu argi bat hautsi zen. Azken hitza guztiona izango zelako konpromisoa zapaldu zen. Eta hori ez da erabaki sindikal bat bakarrik: zauri demokratiko bat da.
Izan ere, kontsultatu gabe eta gutxiengoa izanik zerbait sinatzen denean, akordio bat inposatzen denean, alternatibarik ez zegoela esaten zaigunean, benetan esaten ari dena da langileek traba egiten dutela, molestatu egiten dutela aurretik hartuta dauden erabaki batzuk baliozkotzen ez dituztenean.
Adostasun kolektiboari traizio egiteak azaltzen zaila den hutsune bat uzten du.
Hala ere, ez dut abandonatu nahi elkarrekin indartsuagoak garelako ustea. Ez diot uko egiten borrokan sinesten duen sindikalismoari, lehenengo zailtasunak aurkitu bezain pronto amore ematen ez duen horri, zeinak ez baitu inolako salbatzailerik behar, bere jendearengan konfiantza duelako. Jarraituko dut pentsatzen akordio justuak ez direla sinatzen plantillari bizkarra emanda eta gehiengoa izan gabe, duintasuna ez dela inposatzen, eta batasuna ez dela eslogan bat, erantzukizun egintza bat baizik.
