Urtean ehunka film eta telesail ikusten ditut. Badira distira egiten dutenak, arrastoa uzten dutenak eta pantaila itzali orduko oroimenetik ezabatzen direnak. Baina aurten gutxi izan dira Netflixera iritsi den Cada día nace un listo bezain behera erori direnak.
Arantxa Etxebarriaren film berria diru errazaren obsesioari eta klase sozialen arteko ustelkeriari buruzko satira bat da, edo hala izan nahi duela sumatzen dut, behintzat. Aitortu behar dut entretenigarria dela eta erraz irensten dela. Baina komedia gisa arrunta da oso, eta lapurreta baten inguruko thriller gisa, berriz, erridikulua.
Toni Lomas protagonistak talent show arrakastatsu batean parte hartu zuenean lortu zituen ospea eta arrakasta. Orain, ordea, dena galdu du. Egoera aldatzeko aukera Malenak emango dio, iraganeko maitale batek. Hark Juniorrekin jarriko du harremanetan, enpresari aberats baten semearekin, familiaren etxean dagoen koadro baliotsu bat lapurtzeko.
Hortik abiatuta, gizarte desberdintasuna eta bizirik irauteko estrategia gisa ulertutako listopasatua-ren kultura erretratatzen dituen komedia koral bat eraiki nahi du filmak. Eszenaratzea arina da, eta Zeltia Montesen soinu bandak tonu jostalaria ematen dio kontakizunari.
Ustezko asmo satirikoa istorioaren nahaspilan galtzen da, kontakizunak kontrola galdu ahala. Elkarrizketak behartuak dira, eta egoera askok ez dute sinesgarritasunik. Komedia beltzaren eta esperpentoaren kodeetara jotzen duen arren, filmak ez du ia umorerik sortzen. Elkarrizketak oinarrizkoegiak dira, eta barrea eragiteko ahaleginek huts egiten dute. Film osoan birritan barre egitea ere kosta egingo zaizue.
Gidoiak ez du salbuespenik merezi, eta pertsonaiek ere ez. Filma thrillerraren eta komedia beltzaren arteko eremuan geratzen da, noraezean, bi erregistroak uztartzeko ezintasunean. Gehiegikeriaren eta karikaturaren bidez eraikitako pertsonaiekin enpatizatzea ia ezinezkoa da.
Cada día nace un listo ez da gai satira sozialak behar duen garraztasuna lortzeko, ezta komediak eskatzen duen eraginkortasuna edo lapurreta baten inguruko thriller batek behar duen sinesgarritasuna eskaintzeko ere. Dena erdibidean geratzen da. Sutan jarritako lapiko batetik atera eta mahaira behar baino lehenago eramandako platera bezala.
