Udatik nuen gogoa telesail honetaz hitz egiteko, eta ez dut argi izan zer esan orain arte. Ez, Pubertat ez da Adolescence. Leticia Doleraren telesailak itxaropen izpi bat uzten du gazteengan, nahiz eta Interneteko edukien arriskuak mahai gainean jartzen dituen, izugarri ongi jarri ere.
HBO Maxen ikusgai dago sei ataleko telesaila, eta Kataluniako herri txiki batean dago girotua, non denek elkar ezagutzen duten. 13 eta 14 urteko mutil batzuei sexu eraso bat egin izana egotziko zaie, eta salaketa horrek komunitate osoa astinduko du. Biktima haien laguna da, eta sare sozialetan zabaldutako salaketak hankaz gora jarriko du ordura arteko bizikidetza.
Dolerak puzzle baten moduan eraikitzen du kontakizuna, informazioa tantaka emanez eta ikuslea bere aurreiritziekin aurrez aurre jarriz. Nor sinetsi? Haurrak sexu-erasotzaileak izan al daitezke egiten ari diren horren larritasunaz jabetzen ez badira? Eta zer eragin du pornografia hain goiz kontsumitzeak sexualitatea ulertzeko moduan?
Telesailaren bertute nagusia zera da, galdera horiek erantzun errazik gabe planteatzea. Ez du indarkeria justifikatzen, baina ez da gazteen kriminalizazioan erortzen ere. Horren ordez, helduen erantzukizuna jartzen du auzitan. Izan ere, gazteek Interneten kontsumitzen dituzten edukiak ez dira hutsetik sortzen: helduok eraikitako munduaren isla dira.
Hala ere, telesailak baditu ahulguneak. Zenbait elkarrizketatan, badirudi pertsonaiek, beren gatazkak bizi beharrean, gidoilariaren ideiak azaltzen dituztela. Mezu pedagogikoa hain agerian uzteak kontakizunaren naturaltasuna ahultzen du tarteka. Gainera, ikuspegi guztiak jasotzeko ahaleginak arrisku bat dakar: biktimaren mina beste pertsonaien dilemen artean lausotzea.
Interesgarria da, halaber, castellers-en mundua erabiltzea. Giza dorreak eraikitzeko beharrezkoak diren konfiantza eta elkarlana komunitatearen erantzukizunaren metafora bihurtzen dira. Baina sinbolismo hori ere agerikoegia da batzuetan.
Akatsak akats, Pubertat-ek eztabaida deseroso baina beharrezkoa proposatzen du: zer egin kaltea eragin duten adingabeekin? Zigorra nahikoa al da? Justizia errestauratiboaren aldeko apustuak bereizten du Adolescence-tik. Dolerak ez digu amaiera lasaigarririk eskaintzen, baina gogorarazten digu erantzukizuna eskatzea eta bigarren aukera eskaintzea ez direla bateraezinak. Eta hori, gaur egungo eztabaida publikoan, ez da gutxi.
