Gutxitan jabetzen gara zein azkar doan dena. Donostian eraikin zaharrak behera doaz egun batetik bestera, auzoetako betiko denda txikiek ateak ixten dituzte berriro ez zabaltzeko, eta horien ordez turistentzako pentsatutako erakusleihoak sortzen dira nonahi. Baina, aldaketa basati honen erdian, norbaitek gordetzen al du gaur egungo bizitzaren lekukotzarik? Zeri eutsiko diogu bihar?
Estatistika edo agiri ofizialak kaskamotz geratuko lirateke hiri baten historia kontatzeko orduan, herritarren sakelako telefonoak aztertuko ez balituzte. Pentsatu, esaterako, Zinemaldiaren inguruan urtero sortzen den kaos polit horretan. Zer da garrantzitsuagoa, alfonbra gorriko argazki antolatua ala atzean geratu den herritarraren sekuentzia inperfektua? Kursaal inguruan milaka lagunek ateratzen dituzten irudi eta bideo xume horietan guztietan dago hiri honen benetako oroimena. Batzuetan, aktore ezagun bat agertuko da kasualitatez senide baten atzean; beste batzuetan, kuxkuxero bat leiho batetik begira edo bi pertsonaren arteko besarkada bat. Horixe da Donostia.
Zoritxarrez, altxor handi hori guztia galduta dago hodei digitalean, mugikorren galerietan edota sare sozial pertsonalen zulo sakonetan. Sakabanatuta, ezkutuan, eta askotan betiko ezabatzeko arriskuan. Hala ere, argazki anonimo horiek guztiek osatzen dute gure benetako oroimen kolektiboa: ez-ofiziala, baina orain arteko boteretsuena.
Adreiluak aldatuko dira, turismo uholdeak espazioak birmoldatuko ditu eta leku zaharrak desagertuko dira, baina jendeak modu espontaneoan ateratako irudiak dira zutik geratzen zaizkigun azken babeslekuak. Etorkizuneko artxibozainek gure telefonoetako zati txiki horiek ikertu beharko dituzte garai bat ulertzeko. Azken finean, oroitzapen horretako irudiek osatzen dute benetako mapa.
