Une batez, imajina dezagun gizartean sare sozialekin arazo bat dugula onartzen dugula, eta hori egitean, gizartearen zatiketa sustatzen duten sare sozialetako algoritmoen ordez, adostasuna saritzen duten beste batzuk jartzen ditugula.
Horrela, sare sozialak erabiltzean bizitzaren alderdi guztiei buruz pesimismoa eta beldurra sortzen duten milaka adibide ikusi beharrean, munduan egunero gertatzen diren indarkeria eta gauza izugarriak ikusi beharrean, bat-batean planeta osotik datozen adibide positiboak ikusiko genituzke. Imajina dezagun gizadiaren txarrena ez dugula etengabe ikusten, egunero gizadiaren onena ikusten hasten garela: mehatxu existentzial bat ikusi beharrean, itxaropen existentzial bat sentituko genuke, eta mundu osoaren psikologia aldatzen hasiko litzateke.
Imajina dezagun, autoentzako emisio arauak ditugun bezala, dopamina igortzeko arauak inplementatzen ditugula. Aplikazio asko gure arreta bahitzeko eta txanpon makina batekin ditugun antzeko portaerak sustatzeko diseinatuta daudela konturatzen garela. Dopamina igortzeko arau horiekin, telefonoa erabiltzeak ez luke arazo orokorrik eragingo pertsonengan, ezta antsietaterik ere, eta kontrol handiagoa izango genuke teknologia erabiltzean.
Imajina dezagun kazetaritza mota desberdin bat bultzatzen hasten garela, sare sozialetan arazo bat ikusten dugun bakoitzean arazo hori mundu osoko benetako konponbideekin testuinguruan jarriko duena eta babesgabetasun ikasiaren ordez itxaropena pizten diguna. Imajina dezagun albisteak ikusten ditugunean ikusten dugunaren %30 eta %40 artean benetako lagunekin eta gure inguruko komunitate erreal batekin egin ditzakegun gauzak direla. Teknologia erabiltzen ariko ginateke, eta horrek deskonektatzera eta atsedenaldiak hartzera animatuko gintuzke.
Imajina dezagun konturatzen garela gure telefonoak ez direla soilik telefonoak, baizik eta gure bizitzarako GPSak direla eta gure eraginkortasuna GPS horietako giden araberakoa dela. Eta arretaren ekonomiak GPS mota jakin bat sortzen duela eta GPS horrek bakarrik eduki gehiago ikustera bultzatzen gaituela. Imajina dezagun horren ondorioz telefonoak eta gailuak berriro diseinatzen ditugula erabaki garrantzitsuak hartzeko benetako laguntza bat izaten daitezen.
Imajina dezagun enpresa teknologikoak beste edozein enpresa bezala tratatzeko erabaki erradikala hartzen dugula eta arau batzuk bete behar dituztela. Imajina dezagun Mugikorrik Gabeko Nerabezaroa edota Altxa Burua bezalako taldeek gizartea mobilizatzen dutela eta laguntza publikoa irabazten dutela eskola guztietan sare sozialak debekatzeko. Mundu osoko milaka eskola telefonorik gabeko gune bihurtuko lirateke, eta hori gertatzean barrea itzuliko litzateke ikastetxeetara eta galdutako arreta berreskuratzen hasiko ginateke.
Imajina dezagun Mugikorrik Gabeko Nerabezaroa edota Altxa Burua bezalako taldeek gizartea mobilizatzen dutela eta laguntza publikoa irabazten dutela eskola guztietan sare sozialak debekatzeko
Imajina dezagun sare sozialek erabiltzaileen osasun mentalean, emozionalean eta fisikoan dituzten ondorio kaltegarriak egiaztatu ondoren arretan eta interakzioan oinarritutako negozio ereduaren aurkako milioi askoko auzi eskeak aurkezten direla. Tabako enpresa handien aurkako auzi eskeek finantzatu zituzten tabakoaren arriskuei buruzko informazioa emateko kontzientziazio publikoko kanpainak. Era berean, pentsa dezagun ekimen horrek gazteentzako alfabetatze digitaleko kanpainak finantzatzen dituela, eta teknologia gizartean integratzen den erritmoan sortzen dituen arazoak ulertzeko aukera ematen diela. Demagun ekimen horrek lortzen duela ekitaldi komunitarioak eta mundu fisikoko sare sozialak suspertzea eta sare sozialen arretaren negozio ereduak hondatu dituen tokiko prentsa eta mundu osoko ikerketa kazetaritza finantzatzea laguntzen duela. Eta gainera pertsonen aurrez aurreko elkarreraginen eta naturaren arteko lotura finantzatzen duela. Bat-batean, gure belaunaldiko buru azkarrenek komunitate ekitaldiak antolatzeko aukera emango duten interfazeak diseinatzean zentratuko lirateke. Horren ondorioz, Tinder bezalako online plataformen egitura aldatuko genuke, orain pertsonen bakardadeaz aprobetxatzen direnak erabiltzaileen artean elkar ezagutu gabe milaka mezu bidaltzea sustatuz.
Eta imajina dezagun jendea ezagutzeko aplikazio horien aldaketa txiki batek izugarri hobetzen duela mundua: astean behin hiri nagusietan eta hainbat lekutan aurrez aurreko ekitaldiak antolatzera inbertitu beharko lukete adimen artifiziala erabiliz pertsona bateragarriak konektatzeko. Horrela, astero, pertsona bakarti askok match egingo lukete eta mota guztietako pertsonak ezagutzeko aukera izango lukete. Pertsonak harreman osasuntsuak izaten hasterakoan, gutxi gorabehera online polarizazioaren %25a gure buruarekiko deskonexioari, bakardadeari eta zoriontasunik ezari zor zaiela ikusiko genuke. Eta horrela, polarizazioa gutxitzen hasiko litzateke.
Imajina dezagun deskonexioa babestu eta erraztuko duen ingurune teknologiko bat diseinatzen hasten garela eta makinak modernizatzeko gizakiak degradatu beharrean gizakiak modernizatzeko makinak modernizatzen hasten garela. Horrelako mundu batean bizi nahiko zenuke?
