Asteko egunak abiadura handian biribilkatzen ditugu, agendak beltz-beltzak dauzkagu eta estresaren mugetan gabiltza. Igandea datorrenean aldiz ohean nagitzen gara berandu arte Bach entzunez, kirol apur bat egiten dugu eta siesta luzea ETB Kantxa hasi artean. Antsia elikatzen duten berriak ere baztertzen ditugu. Igandeetan denda eta lantoki gehienak zerratuak dira gainera, Jainkoa bera mundua sortu zuen zazpigarren goizean pausatu zelako aitzakiarekin.
Naturalizatua bezala den erosteko jaidurak ezeztatzen du igandeetako soseguaren kontzeptua. Eta funtsezko gogoeta ildo bat irekitzen zaigu galdera honekin: baliorik ba al du moltsarik, musarik, banku txartelik erabili gabeko egun batek, espazio eta denbora publikoak monetarizatzen diren garai hauetan? Kontsumismo frenetikoa asperdura mortalaren kontrako erremedioa dela ondorioztatzen dute psikologia sozialaren alorrean ari diren espezialistek.
Tomas Bernhard zenak (1931-1989) idazten zuen behiala, asperdura kolektibo horrek eramango gintuela igandeak banalizatzera, eta uste dut adiskide irakurle, horretan gaudela bete-betean!
