Irribarre egin behar lukeena baino gehiago da, baina, tamalez, Animaliaren Ongizatearen Legea hutsunez beterik jaio dela ikusita gorrotoa sortzen du. Nola liteke animalien babesaz harro dagoen lege batek bereziki babes gehien behar dutenak kanpo uztea? Txakurrak «lagun» eta «lan- edo ehiza-txakurrak» bereiztea bazterketa justifikatu gabea da. Txakurra txakur da, lan egiten duen ala ez. Bere sufrimendu ahalmena ez da aldatzen lepoko mota desberdin bat eramaten duen ala ez.
Bereizketa hori ez da xehetasun tekniko bat; abusuen ate bat irekitzea da. Animalia hauek baldintza argirik gabe, kontrol egokirik gabe, erabilerari buruzko mugarik gabe eta maltratua ekiditeko tresnarik gabe geratzen dira. Eta, bitartean, desberdintasun hau onargarria dela onartzeko eskatzen digute. Ez da hala.
Are larriagoa: beste espezie batzuk ere kontu politikoengatik kanpoan geratu dira. Zezenak, adibidez, normatik kanpo gelditzen dira, nahiz eta jendearen begietara sufrimendu argia jasaten duten. Legeak babesten du... baina batzuek baimentzen duten neurrian bakarrik.
Honek ez du legislatzea esan nahi; izaki bizidunen kontura negoziatzea baizik. Lege pertsonalizatua da, interes zehatz batzuk asebetetzeko diseinatua, mila animalia babesik gabe utzita. Aurrerapenaren itxurapean dagoen ukipen politiko bat, baina benetan atzerapena da.
Espainiak lege ausarta, koherentea eta unibertsala behar zuen. Guk duguna salbuespenez beteriko araudia da, printzipioak jarri beharrean tirita bat ezartzen duena. Animaliek ezin dute beren burua defendatu; legedia beraien ahotsa da. Eta gaur egun, ahots hori murriztua, ahuldua eta baldintzatua dago.
Premiazkoa da bidegabekeria hau zuzendu eta animalia guztiei babes bera bermatzen dien lege bat eraikitzea, ez bakarrik politikoki erosoak direnentzat.
