Bada urtero uztailean eta abuztuan gertatzen den fenomeno azalduezin bat. Summer magic edo udako magia dei diezaiokegu. Dirudienez, udako oporrek ikasleen indarrak berritzeaz gain, modu miragarrian desagerrarazten dituzte ikasteko laguntza-behar bereziak dituzten haurren zailtasunak. Hori da, behintzat, egungo hezkuntza-sistemaren plangintzak ziurtzat jotzen duena haur bat Lehen Hezkuntzatik Derrigorrezko Bigarren Hezkuntzara (DBH) igarotzen denean.
Lehen Hezkuntzan, ikasteko zailtasunak dituzten ikasleek funtsezko babesa izaten dute: Pedagogia Terapitako (PT) profesionalena. Irakasle hauek lau urteko unibertsitate-prestakuntza eskaini diote inklusioari, curriculum-egokitzapenari eta estrategia pertsonalizatuak garatzeari, haur bat bera ere atzean geratu ez dadin. Beren presentzia ez da luxu bat; zubia da, ikasle hauek ezagutzara baldintza-berdintasunean iritsi ahal izateko.
Hala ere, institutuko ataria gurutzatzean, zubi hori behera erortzen da.
DBHra iristean, PT irakaslearen figura zeharo lausotzen da edo gelatik erabat desagertzen da. Laguntza-behar bereziak dituzten haurrei, hamabi urte betetzean automatikoki sendatuko balira bezala, sistemak «laguntza edo errefortzu programekin» ordezkatzen du arreta espezializatua. Eta programa horien atzean dagoen errealitatea idiliko izatetik urrun dago.
Praktikan, laguntza horiek emateko ardura, askotan, Kimika, Geografia edo Ingelesa bezalako diziplina akademikoetan trebatutako Bigarren Hezkuntzako irakasleen gain geratzen da. Irakasle hauek, beren borondate ona eta beren gaian duten gaitasuna zalantzan jarri gabe, ez dute prestakuntza espezifikorik jaso neurogarapenaren prozesu konplexuei edo sakoneko egokitzapen metodologikoei aurre egiteko. Hori gutxi balitz bezala, errefortzu hori tutoretzarekin eta 22 ikasle edo gehiagoko gela jendetsuen kudeaketarekin uztartu behar dute.
Inklusioa aho bete darabilen sistema honek esaten digu nerabeak bere kabuz DBHko exijentziak kudeatu ditzakeela, adin honetan duten heldutasun-fasetik haratago. Babes-sare espezializatu batetik bestera igarotzean gertatzen den bat-bateko jauzi honek haur hauen babes-eskubidea bera urratzen du, prozesu biologiko zein akademiko konplexu baten aurrean bakarrik utzirik.
Laguntzak murrizteari uztea eta Bigarren Hezkuntzan espezializazioari eustea ez da soilik behar pedagogiko bat; ikasleen eskubide bat da, baita erakundeen utzikeriak dakarren eskola-porrotari aurre egiteko modu erreal bakarra ere
Zentzu honetan, galdera saihetsezina da: non frogatu da, edo zein ikerketa zientifikok babesten du ikasle horiek Summer Magic horretan beren kabuz autonomia eta zailtasunei aurre egiteko estrategia miragarriak garatu dituztela? Nola uler daiteke ikasle batek Lehen Hezkuntzatik bere beharrak argi eta garbi markatuta eta txosten ofizialekin promozionatzea, eta irailean dena lausotzea? Ez al da izango, finean, administrazioak baliabideak aurreztu nahi dituela ikasle zaurgarrien itzalaren eta haien familien bizkar?
Hezkuntza inklusiboa ezin da egon egutegiaren efektu miragarri baten mende, ezta irakaskuntza bereziko tresnarik ez duten Bigarren Hezkuntzako irakasleen gainkargaren mende ere. Ikasteko zailtasunak ez dira haurtzaroarekin batera iraungitzen; aitzitik, DBHko eskakizun akademiko eta antolatzaile handiagoak funtsezkoago egiten du laguntza espezializatua jasotzea.
Hezkuntza-ekitatea bermatzeak eskatzen du aniztasunak ikasleari bere eskola-ibilbide osoan laguntzen diola onartzea. Laguntzak murrizteari uztea eta Bigarren Hezkuntzan espezializazioari eustea ez da soilik behar pedagogiko bat; ikasleen eskubide bat da, baita erakundeen utzikeriak dakarren eskola-porrotari aurre egiteko modu erreal bakarra ere.
