Lehengusinak deitu zidan esateko New Yorkera etorriko zirela oporretan. Betidanik nahi izan dutela ezagutu hiria, irudiak bai oso agerian dituztela, filmetatik, liburuetatik, musikatik, eta bisitatu nahi dutela horregatik, egundo egon gabe ere, hainbeste markatu dituen hiria. Warholen margoak, Velvet Undergrounden diskak, Basquiaten pintadak. Leonard Cohen, Patti Smith eta garai bateko bohemioak biltzen ziren Chelsea hotela.
Eskatu zidan aholkatzeko zerbait. Oso soila, esan nion, ez da toki bat edo bestea. Oinez egin ezazue, oinez egiteko hiria da New York, eta bizikletan ibiltzekoa, Times Square bera zeharkatu dezakezu bizikletaz.
Azkenik, geratzeko tokiez egin zidan itaun. Familia osoa datozela eta hobeto izango zela apartamentu batera joango balira hotel batera baino.
Nire erantzunak harritu egin zuen. “New Yorken ez dago Airbnb eta antzekorik. Apartamentu turistikoak debekatuta daude legez”.
Halaxe da. Etxebizitzen alokairuaren igoera ekiditeko udalak debekatu egin ditu etxebizitza turistikoak. Hogeitahamar egun baino gutxiagorako ezin da ezer alokatu. Tira, bai, baina ugazaba ere etxean bizi bada. Jabea bertan dagoen bitartean alokatu daiteke gela bat, baina bestela ez.
Udalak ez du nahi beste hainbat hiritan gertatutakoa New Yorken gerta dadin eta neurriak hartu ditu. Anuntzioak agertu agertzen dira interneten baina iruzurrak izan daitezke. Gertatu izan da etxe bat alokatu eta bertara heltzean existitu ez izana.
Lehengusinak ez zuen espero Estatu Batuetako hiririk handienak halako politikak izatea eta hortik harridura. “Beti ikasten da zerbait, beharbada guk ere egin beharko genuke. Hotel batera joango gara”. “Chelsea hotelera?”, galdetu nion bromatan. “Ez zen txarra izango”, haren erantzuna.
