Iluntzea da. Osteguna. Metroa beteta dator. Jendea lanetik atera eta etxera bidean.
Bryant Parkeko geltokian gazte aldra bat sartu da trenera. Gehienak erdiko atetik. Bat bakarra hegalekotik.
Bat-batean, taldekoak oihuka hasi dira, hegalekoa ezagutuko balute bezala. Txamarra garestia darama, modako betaurrekoak. Taldeko bi hurbildu zaizkio. Hasieran, agurtzera doazela ematen du.
Baina mutila estutu egin da.
Haietako batek betaurrekoak kendu dizkio. Besteak labana atera du. Lepokoa eta erlojua eskatu dizkio.
Mutilak ezezko keinua egin du aurpegiarekin.
—Bizkor, geltokira iritsi baino lehen.
Azkenean eman dizkie. Biak eta gainerakoak trenetik atera dira.
Mutila barruan geratu da.
—Aitaren erlojua zen —esan du, eta negarrez hasi da.
Gizon bat hura lasaitzen ahalegindu da.
Trena gelditu da berriz. Taldea berriro sartu da. Oihuka hasi dira.
—Hau esperimentu sozial bat zen. Ikusteko zer jarrera hartzen duen jendeak horrelakoetan. Eta inork ez duzue lagundu.
Betaurrekoak, lepokoa eta erlojua bueltan eman dizkiote, eta denak batera atera dira kanpora.
Baina izua ez, hori ez da trenetik atera.